Οι περιπέτειες… του Πνεύματος!

by

H EGEL:

Ένα ελεύθερο… πνεύμα!

Το ζήτημα αν η ανθρώπινη νόηση μπορεί να καταχτήσει την αντικειμενική αλήθεια δεν είναι ζήτημα θεωρίας, μα πραχτικό ζήτημα.
Στην πράξη πρέπει ο άνθρωπος ν’ αποδείξει την αλήθεια δηλαδή την πραγματικότητα και τη δύναμη, το εντεύθεν της νόησης τον.
Η διαμάχη για την πραγματικότητα ή τη μη πραγματικότητα της απομονωμένης από την πράξη νόησης είναι καθαρά σχολαστικό ζήτημα».
(Κάρλ Μαρξ: 2η θέση για τον Φόυερμπαχ)

 Η φαινομενολογία του Πνεύματος είναι το βιβλίο του.

Για τη διαλεκτική και τη δύναμη του αρνητικού μίλησε.

Η φιλοσοφία του δικαίου και της ιστορίας είναι το έργο του.

 Ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι εκτός από,τον Georg Wilhelm Friedrich Hegel.

Γεννήθηκε το 1770 στη Στουτγάρδη και πέθανε το 1831 στο Βερολίνο.
Συνέχισε την παράδοση του Καντ και επηρέασε βαθιά τον Μαρξ.

 Στην ζωή του ήταν πολύ ψυχικά μόνος σε βαθμό που έπαθε μελαγχολία και για να την ξεπεράσει αφοσιώθηκε στην εργασία του.

Μελετούσε κυρίως θεολογία, την κριτική του καθαρού λόγου και ασχολήθηκε με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία.
Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να αναγνωριστεί γιατί ήταν κακός ρήτορας και δεν τον βοηθούσε η φυσική του εμφάνιση, όντας υποτονικός και πρόωρα γερασμένος.

 Ο Hegel άντλησε έμπνευση από το Άγιο Πνεύμα στην κυριολεξία, τον εντυπωσίασε αυτό ακριβώς, ‘η κάθοδος του Πνεύματος’ που στο εξής διαπνέει ολόκληρο το έργο του.

Εξέφρασε την έννοια του πνεύματος με τη λέξη Geist λέγοντάς
ότι το Πνεύμα αφού έχει δεσμευτεί από την ύλη,
προσπαθεί να γυρίσει στον εαυτό του.

 Αυτές οι περιπέτειες του πνεύματος είναι η ιστορία της ανθρωπότητας

και μέσα από αυτές εξελίσσεται.

 Το εγελιανό σύστημα χωρίζεται σε τρία μέρη: τη λογική, τη φύση και το πνεύμα, η σχέση μεταξύ τους είναι διαλεκτική και η μέθοδός ανάπτυξής του καθενός επίσης.

Πρωταρχικά, συναντάμε την έννοια της διαλεκτικής στον Ηράκλειτο και στον Hegel παίζει κυρίαρχο ρόλο .
Πίστευε ότι η σκέψη προχωρεί πάντοτε με αυτό το σχήμα:
αρχίζει με την διατύπωση μίας σκέψης η οποία αίρεται αμέσως από την αντίθετή της, στο τέλος προκύπτει μια ευρύτερη σκέψη μέσω της σύνθεσης.

 Συμπερασματικά, αυτό που κατευθύνει τη σκέψη είναι πάντα

η δύναμη του αρνητικού.

 Η γνώση, που έχει απόλυτο δικαίωμα πάνω στην αλήθεια, πραγματοποιείται με μια σειρά από σχετικές πλάνες.

Ούτε η μια ούτε η άλλη μπορούν να πραγματοποιηθούν ολοκληρωτικά μ’ άλλο τρόπο, παρά μόνο με την ατέλειωτη διάρκεια της ζωής της ανθρωπότητας».

 Μέσα σ’ αυτή την ατμόσφαιρα ζούμε σήμερα και η “φιλοσοφία της ιστορίας” ξαναζεί, σε χίλιες κομματιαστές προσπάθειες. Ο καθένας έχει το δικαίωμα τώρα να παρουσιάζει τις συνθέσεις του, τα ονειροφαντάσματά του και να διεκδικεί γι’ αυτά το κύρος της “αλήθειας”.

 Αρκεί ν’ αρνιέται το κύρος του νόμου της φυσικής αιτιότητας και στον ίδιο το φυσικό κόσμο, αρκεί να κηρύχνει τη χρεοκοπία του “υλισμού” κάθε μορφής, αρκεί να στηρίζει τον απριορισμό, αρκεί ν’ ανοίγει την πόρτα ή το παραπόρτι στο μυστήριο και στο θάμα, στο απρόβλεφτο, στο υπερφυσικό, στο πνεύμα, που επιφαίνεται “ελεύθερα” και “αναίτια”, στη θεία βούληση. Η προσέγγιση, λοιπόν, η γνώση της αντικειμενικής πραγματικότητας, πρέπει να ξεκινά απ’ αυτή ακριβώς, από τη γνώση των αλληλοσχέσεων των πραγμάτων, από τη διαλεχτική γνώση της αιτίας και του αποτελέσματος, από τη γνώση τελικά της νομοτέλειας,

της κίνησης των αντιθέτων.

 Ο Χέγγελ, συνεχιστής του Κάντ και δημιουργός του εργαλείου της σύγχρονης διαλεχτικής στο χώρο της ιδεαλιστικής φιλοσοφίας, αποδέχεται, την ύπαρξη του αντικειμενικού κόσμου, και μάλιστα με τρόπο συνολικό «διαλεχτικό»,αλλά αποδίδει την ύπαρξη αυτή, στην «απόλυτη ιδέα» ή το «απόλυτο πνεύμα».
Ως απόλυτος ιδεαλιστής ο Hegel, έδινε όλη την προσοχή στο πνεύμα και παρέβλεψε την σημασία της ύλης.

 Η ιστορία, ως ποιό βαθμό, θα τον δικαιώσει… άραγε;

ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ

Advertisements

Ετικέτες:

2 Σχόλια to “Οι περιπέτειες… του Πνεύματος!”

  1. ΚΛΕΙΩ Says:

    Σύμφωνα με τον Λένιν,» ο ΕΥΦΥΗΣ ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΕΥΦΥΗ ΥΛΙΣΜΟ.» Απαντώντας κατά κάποιον τρόπο στον Χέγκελ Που λέει ότι
    «»Η εξέλιξη της φύσης και η εξέλιξη της κοινωνίας είναι ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΊΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ.

    Η φιλοσοφία του Χέγκελ καθορίζεται από τις ιστορικές συνθήκες της εποχής του καθώς επηρεάστηκε βαθειά από την Γαλλική Επανάσταση, υιοθετώντας αντιπολιτευτικές θέσεις και συνταγματικές μεταρρυθμίσεις.
    Τα απόσταγμά της είναι η αρχέγονη και πρωτεύουσα Νόηση, ως απόλυτη πνευματική δραστηριότητα και ο κύριος σκοπός της είναι η δημιουργία μιας Λογικής.
    Το «Αληθές είναι το Όλον» και «Το Αληθινό Είναι του ανθρώπου είναι οι πράξεις του».
    Αυτό σημαίνει ότι πριν ένας άνθρωπος αποφασίσει να κάνει κάτι, δημιουργεί στο μυαλό του την εικόνα ή την ιδέα εκείνου που θέλει να κάνει. Μετά μπαίνει σε δράση και δημιουργεί κάτι που φαίνεται εξωτερικό προς αυτόν. Αυτό στην εξωτερικότητα του, αντικειμενοποιείται και εμφανίζεται με μια αλλοτριωμένη μορφή, που του αντιτίθεται.
    Σαν Ιδεαλιστής ο Χέγκελ, επιβάλλει στην Φύση και σε αυτό που έχει αποφασίσει να κάνει μία αφηρημένη εικόνα που ενσωματώνει την Ιδέα Γιατί «η φύση είναι εξωτερική προς το Πνέυμα» Οι αφηρημένες εικόνες που αρχικά είχαν την καταγωγή τους στο Πνεύμα, επιστρέφουν πάλι σ΄αυτό που με την σειρά του αυτοεπιβεβαιώνεται ως πηγή γνώσης. Ο τρόπος ύπαρξης που αντιστοιχεί σ΄αυτό είναι η αντίθεση.
    Ο φιλόσοφος εμπεριέχει στην Ιδέα της Ολότητας και την Ιδέα της Αντίφασης, γιατί η Ολότητα γεννιέται μόνο δυνάμει των αντιφάσεων της. Η Αντίθεση είναι η ουσία της διαλεκτικής, η κινητήριος δύναμη του Είναι και του Φιλοσοφείν. Γίνεται δε, όργανο της σκέψης και της αλήθειας του Λόγου.
    Η Διαλεκτική έχει ταυτόχρονα μία μεθοδολογική, Γνωσιολογική και μία Οντολογική εμβέλεια .Ο Πυρήνας της Διαλεκτικής του Χένγκελ έχει ένα μυστικιστικό περίβλημα και ο Μαρξ μιλώντας γι΄αυτόν, λέει ότι « Το μυστικό αίσθημά του που τον οδηγεί είναι ο πόθος του για το περιεχόμενο.»
    Η κατάκτηση της Αλήθειας είναι μία ιστορική διαδικασία υπέρβασης της απλής υποκειμενικότητας. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ. Κατά συνέπεια η Αλήθεια δεν είναι απλή «δοξα» αλλά φανερώνεται όπως είναι καθ΄εαυτόν και δ΄εαυτόν
    Ο Χέγκελ πιστεύει στην δύναμη της Νόησης. Η κρυμμένη ουσία του Σύμπαντος δεν μπορεί να αντισταθεί στο σθένος της Γνώσης. Θα πρέπει να αποκαλυφθεί και να προβάλλει τον πλούτο της και το βάθος της μπροστά στα μάτια του και να οδηγήσει το Σύμπαν στην ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ.

  2. elzin Says:

    Να μιλήσουμε επιτέλους για την ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ!!!
    Και την κρυμμένη ΑΡΜΟΝΙΑ του Σύμπαντος…. σε ένα κόσμο….ΚΟΣΜΗΜΑ!
    Τραγουδώντας …τις ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΜΑΣ!

    Ο μεγάλος μάγος Πλάτων κινούμενος στην σφαίρα … εμπεδόκλειο
    σφαίρο των ριζωμάτων των καθαρών ιδεών και αρχετύπων
    …επηρέασε βαθύτατα πολλούς φιλοσόφους και δημιούργησε …νέες δίνες στο ποτάμι της ιστορίας στην κριτική
    του καθαρού σπειροειδούς ανεμοστρόβιλου.
    Υπήρξε επιφυλακτικός και …ως ένα σημείο δικαιολογημένος με τον ρόλο της τέχνης … πράγμα που δεν συμμερίστηκε ο Χέγκελ.
    Γοητευμένος από αυτή … πόνταρε στην απελευθέρωση του πνεύματος μέσω αυτής.
    Η ανθρώπινη ζωή ….χωρίς την κατάθεση στο πνεύμα και στο ιδεαλισμό του καταντά … απλώς μια ζωώδης διαβίωση αλλά …και χωρίς την αξιοπρέπεια των βασικών υλικών αγαθών … μια φυλακή του πνεύματος και των δεσμωτών του.
    Επιβάλλεται …στην ενηλικίωση της ιστορίας να τα δούμε μαζί …ταυτόχρονα και σε ευφυή συνεργασία μεταξύ τους…..
    Ποιος …έχει αντίρρηση;;;

    Λίο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: