Οι περιπέτειες…ενός Ινδιάνου!

by

Σ ίατλ:
Αρχηγός μιας φυλής… Ινδιάνων
Προς τον Πρόεδρο της Αμερικής, Φραγκλίνο Πήρς
όταν ο τελευταίος ζήτησε από τον Σιατλ να πουλήσει στην κυβέρνηση τη γη του.

Ο μεγάλος αρχηγός στην Ουάσιγκτον μηνάει πως θέλει να αγοράσει τη γη μας.Ο μεγάλος αρχηγός μηνάει ακόμα φιλικά και καλοθέλητα. Καλοσύνη του, γιατί ξέρομε πως αυτός λίγο τη χρειάζεται αντίστοιχα τη φιλία μας.Την προσφορά του θα τη μελετήσομε, γιατί ξέρομε πως αν δεν το πράξομε, μπορεί ο λευκός να προφτάσει με τα όπλα και να πάρει τη γη μας.
Πώς μπορείτε να αγοράζετε ή να πουλάτε τον ουρανό – τη ζέστα της γης; Για μας μοιάζει παράξενο. Η δροσιά του αγέρα ή το άφρισμα του νερού ωστόσο Δε μας ανήκουν. Πώς μπορείτε να τα αγοράσετε από μας;

Κάθε μερος της γης αυτής είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε αστραφτερή πευκοβελόνα, κάθε αμμούδα στις ακρογιαλιές, κάθε θολούρα στο σκοτεινό δάσος, κάθε ξέφωτο και κάθε ζουζούνι που ζουζουνίζει είναι, στη μνήμη και στην πείρα του λαού μου, ιερό.
Ξέρομε πως ο λευκός δεν καταλαβαίνει δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας.Τα μέρη της γης, το ένα με το άλλο, δεν κάνουν γι’ αυτόν διαφορά, γιατί είναι ένας ξένος που φτάνει τη νύχτα και παίρνει από τη γη όλα όσα του χρειάζονται.

Η γη δεν είναι αδερφός του, αλλά εχθρός που πρέπει να τον καταχτήσει, και αφού τον καταχτήσει πηγαίνει παρακάτω. Με το στομάχι που έχει θα καταπιεί τη γη και θα αφήσει πίσω του μια έρημο. Η όψη που παρουσιάζουν οι πολιτείες σας, κάνει κακό στα μάτια του ερυθρόδερμου.

Όμως αυτό μπορεί και να συμβαίνει, επειδή ο ερυθρόδερμος είναι άγριος και δεν καταλαβαίνει.
Αν αποφασίσω και δεχτώ, θα βάλω έναν όρο. Τα ζώα της γης αυτής ο λευκός θα πρέπει να τα μεταχειριστεί σαν αδέρφια του. Τι είναι ο άνθρωπος δίχως τα ζώα; Αν όλα τα ζώα φύγουν από τη μέση, ο άνθρωπος θα πεθάνει από μεγάλη εσωτερική μοναξιά, γιατί όσα συμβαίνουν στα ζώα, τα ίδια συμβαίνουν στον άνθρωπο.
Ένα ξέρομε, που μπορεί μια μέρα ο λευκός να το ανακαλύψει;ο Θεός μας είναι ο ίδιος Θεός. Μπορεί να θαρρείτε πως Εκείνος είναι δικός σας, όπως ζητάτε να γίνει δική σας η γη μας.

Αλλά δεν το δυνόσαστε. Εκείνος είναι Θεός των ανθρώπων.Και το έλεός Του μοιρασμένο απαράλλαχτα σε ερυθρόδερμους και λευκούς.Αυτή η γη Του είναι ακριβή. Όποιος τη βλάφτει, καταφρονάει το Δημιουργό της. Θα περάσουν οι λευκοί – και μπορεί μάλιστα γρηγορότερα από άλλες φυλές.Όταν μαγαρίζεις συνέχεια το στρώμα σου, κάποια νύχτα θα πλαντάξεις από τις μαγαρισιές σου. Όταν όλα τα βουβάλια σφαχτούν, όταν όλα τα άγρια αλόγατα μερέψουν, όταν την ιερή γωνιά του ΄δασους τη γιομίσει το ανθρώπινο χνώτο και το θέαμα των φουντωμένων λόφων το κηλιδώσουν τα σύρματα του τηλέγραφου με το βουητό τους, τότες που να βρεις το ρουμάνι; Που να βρεις τον αϊτό;

Και τι σημαίνει να πεις έχε γειά στο φαρί σου και στο κυνήγι;Σημαίνει το τέλος της ζωής και την αρχή του θανάτου.
Πουθενά δε βρίσκεται μια ήσυχη γωνιά μέσα στις πολιτείες του λευκού. Πουθενά Δε βρίσκεται μια γωνιά να σταθείς να ακούσεις τα φύλλα στα δένδρα την άνοιξη ή το ψιθύρισμα που κάνουν τα ζουζούνια πεταρίζοντας.

Όμως μπορεί, επειδή, καταπώς είπα, είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω – μπορεί μοναχά για το λόγο αυτόν ο σαματάς να ταράζει τα αυτιά μου. Μα τι μένει από τη ζωή, όταν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να αφουγκραστεί τη γλυκιά φωνή που βγάνει το νυχτοπούλι ή τα συνακούσματα των βατράχων ολόγυρα σε ένα βάλτο μέσα στη νυχτιά;Ο ερυθρόδερμος προτιμάει το απαλόηχο αγέρι λαγαριασμένο από την καταμεσήμερη βροχή ή μοσχοβολημένο με το πεύκο. Του ερυθρόδερμου του είναι ακριβός ο αγέρας, γιατί όλα τα πάντα μοιράζονται την ίδια πνοή – τα ζώα, τα δένδρα, οι άνθρωποι.

Ο λευκός δε φαίνεται να δίνει προσοχή στον αγέρα που ανασαίνει. Σαν ένας που χαροπολεμάει για μέρες πολλές, δεν οσμίζεται τίποτα.
Αν ξέραμε, μπορεί να καταλαβαίναμε – αν ξέραμε τα όνειρα του λευκού, τις ελπίδες που περιγράφει στα παιδιά του τις μακριές χειμωνιάτικες νύχτες, τα οράματα που ανάφτει στο μυαλό τους, ώστε ανάλογα να δέονται για την αυριανή. Αλλά εμείς είμαστε άγριοι. Μας είναι κρυφά τα όνειρα του λευκού. Και επειδή μας είναι κρυφά, θα εξακολουθήσομε το δρόμο μας. Αν τα συμφωνήσομε μαζί, θα το πράξομε, για να σιγουρέψουμε τις προστατευόμενες περιοχές που μας τάξατε.

Εκεί θα ζήσομε, μπορεί, τις μετρημένες μέρες μας καταπώς το θελήσομε. Όταν ο στερνός ερυθρόδερμος λείψει από τη γη, και από τη μνήμη δεν απομείνει παρά ο ίσκιος από ένα σύννεφο που ταξιδεύει στον κάμπο, οι ακρογιαλιές αυτές και τα δάση θα φυλάγουν ακόμα τα πνεύματα του λαού μου – γιατί αυτή τη γη την αγαπούν, όπως το βρέφος αγαπάει το χτύπο της μητρικής καρδιάς.

Αν σας την πουλήσουμε τη γη μας, αγαπήστε την καθώς την αγαπήσαμε εμείς, κρατήστε ζωντανή στο λογισμό σας τη μνήμη της γης, όπως βρίσκεται τη στιγμή που την παίρνετε, και με όλη σας τη δύναμη, με όλη την τρανή μπόρεση σας, με όλη την καρδιά σας, διατηρήστε τη για τα τέκνα σας, και αγαπήστε την καθώς ο Θεός αγαπάει όλους μας.

Ένα ξέρομε – ο Θεός σας είναι ο ίδιος Θεός.

Η γη Του είναι ακριβή.

Ακόμα και …ο λευκός δεν γίνεται να απαλλαχτεί από την κοινή μοίρα!

 Από τις σκέψεις ενός Ινδιάνου… άραγε?

ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ
Advertisements

Ετικέτες: ,

14 Σχόλια to “Οι περιπέτειες…ενός Ινδιάνου!”

  1. Souzana Says:

    Πολύ όμορφη επιστολή, πραγματικά συγκινητική. Σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιος είναι πραγματικά ο άγριος, αυτός που δεν καταλαβαίνει. Το κακό είναι ότι, τόσα χρόνια μετά, ακόμα να συνειδητοποιήσουμε το αυτονόητο.

  2. edelweiss Says:

    Λόγια της μητέρας στο νεογέννητο γιο της
    την ώρα που κόβει τον ομφάλιο λώρο
    (Aztec)
    Κόβω από την κοιλιά σου τον αφαλό:
    να ξέρεις πως ο τόπος που γεννήθηκες δεν είναι η πατρίδα σου,
    γιατί είσαι υπηρέτης και πολεμιστής,
    είσαι το πουλί που λέγεται κετζάλ,
    είσαι το πουλί που λέγεται ζακουάν,
    είσαι υπηρέτης και πολεμιστής
    Εκείνου που κατοικεί σε Όλους τους Τόπους.
    Το σπίτι που γεννήθηκες δεν είναι παρά η φωλιά σου.
    Είναι ένας σταθμός στο δρόμο σου.
    Είναι το σημείο εισόδου σου στον κόσμο.
    Εδώ ξεπήδησες, εδώ άνθισες.
    Εδώ αποχωρίζεσαι τη μάνα σου
    σαν το πελεκούδι που κόπηκε απ’ την πέτρα.

    «««««««
    Φιλία
    (Aztec)
    Σαν φτερό από κετζάλ*, σαν ευωδιαστό λουλούδι
    λάμπει η φιλία:
    σαν φτερά ερωδιού υφαίνεται γεμάτη στολίδια.
    Το τραγούδι μας είναι φωνή πουλιού σαν κουδουνάκι:
    Τι όμορφα που κάνεις κι αντηχεί!
    Εδώ, ανάμεσα στα λουλούδια που μας περικλείουν
    ανάμεσα στα ανθισμένα λουλούδια, τραγουδάς.

    * Σ.τ.μ.: Εξωτικό πουλί.
    Ινδιάνικη ποίηση – Στα ίχνη του ανέμου.
    Aztec: Κάτοικοι του αρχαίου Μεξικού, ιδρυτές της μεγάλης αυτοκρατορίας των Αζτέκων.

    Υ.Γ αλήθεια ποιος τελικά είναι ο..άγριος?

  3. Λούσυ Says:

    Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος να πατάει χώμα και να βλέπει ουρανό… Πόσο πολύ απέχει η ζωή μας από αυτήν την απαίτηση… Είμαστε λευκοί, μια «άρια φυλή», με έπαρση και καθόλου φαντασία για το μέλλον… Είμαστε λευκοί μα τη ζωή μας τη μαυρίζουμε, με τα καμώματά μας… Είμαστε λευκοί σε απόγνωση…

  4. elzin Says:

    Ο Λευκός υπήρξε άγριο θηρίο, Σουζάνα και ειδικά ο χριστιανός,
    για να κάνουμε την αυτοκριτική μας…δυστυχώς
    ,,,,άπληστος και αλαζονικός
    και έτσι εξακολουθεί να είναι:)

    Ακόμη να συνειδητοποιήσουμε το αυτονόητο!

  5. elzin Says:

    αλήθεια ποιος τελικά είναι ο..άγριος?

    Τέλεια…. ποίηση για ένα Κυριακάτικο πρωινό του Οκτώβρη!

    …από κάποιους άγριους και ένα Σπάνιο Λουλούδι….!

  6. elzin Says:

    Είμαστε λευκοί σε απόγνωση…
    Ο Γιουνγκ μας είπε άρρωστα πολιτισμένα ζώα, που ζούμε με αντικαταθλιπτικά χάπια…
    και ο φύλαρχος Τιαβουι μας λέει Παπαλάγκι που ζούμε σε
    πέτρινα μπαούλα….
    προσεχώς….;)

  7. Ιπτάμενος Ολλανδός Says:

    Υπέροχη επιστολή την οποία θα αναδημοσιεύσω. Πολύ ωραίο και το ιστολόγιο σου. βλέπω ότι μας συνδέουν πολλά κοινά. Συνέχισε την καλή δουλειά!

    Ένας άλλος αρχηγός ινδιάνος (μπορεί να είναι και ο ίδιος) είχε δώσει την παρακάτω «προφητεία»:

    Μόνο όταν το τελευταίο δέντρο έχει κοπεί
    και το τελευταίο ποτάμι έχει δηλητηριαστεί
    και το τελευταίο ψάρι έχει πιαστεί,
    θα συνειδητοποιήσετε ότι
    τα λεφτά δεν τρώγονται.

    Θέμα επίκαιρο δεν βρίσκεις;;;;

  8. elzin Says:

    Ιπτάμενε Ολλανδέ μας,
    να σε καλωσορίσουμε στην χώρα της Λάιον
    και να σου πούμε ότι χαιρόμαστε πολύ για τα κοινά μας ενδιαφέροντα.
    Είναι ξεκούραστο, μια ανάπαυλα από την μάχη, να συναντά κανείς συνοδοιπόρους και να μοιράζεται
    κομμάτια ζωής.
    Θα τα πούμε και στην δική σου ιπτάμενη περιοχή…
    Η επιστολή αμφισβητείται ότι την έγραψε Ινδιάνος,
    αλλά ακόμη και αν είναι έστι,
    η ουσία του νόηματος,
    δεν αλλάζει
    ούτε μπορεί να υποτιμηθεί!

  9. LOCKHEART Says:

    Μυρωδιά της κραυγής του αετού. . . . 🙂 Πολεμικά λόγια !

  10. elzin Says:

    Κάποτε …πρέπει να μιλήσει κάποιος
    και για την γενοκτονία και το ολοκαύτωμα… των αθώων Ινδιάνων!
    Η εβραιοαμερικάνικη προπαγάνδα
    μόνο για ένα «ολοκαύτωμα»
    δεν ξεχνά… εμετικά;)

  11. Οι περιπέτειες…ενός Ινδιάνου! « Τόνοι και Πνεύματα …. Says:

    […] elzin […]

  12. Όταν ο Παπουλάκος "συνάντησε" τους Ινδιάνους Says:

    […] συγκινούνται με την απάντηση του Ινδιάνου αρχηγού Seattle στον πρόεδρο των ΗΠΑ Franklin Pierce, το 1854, όπου του εξηγεί […]

  13. Το Zωντανό Iστολόγιο » Ο κυνηγημένος Άγιος και οι Ινδιάνοι Says:

    […] συγκινούνται με την απάντηση του Ινδιάνου αρχηγού Seattle στον πρόεδρο των ΗΠΑ Franklin Pierce, το 1854, όπου του εξηγεί […]

  14. Ινδιάνικες ιστορίες | Τόνοι καὶ Πνεύματα …. Says:

    […] Οι περιπέτειες…ενός Ινδιάνου! […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: