Archive for Δεκέμβριος 2008

Όταν ένας Άγγελος συναντάει… τον Έρωτα!

31 Δεκεμβρίου 2008

106294-abduction-psycheceb5cf81cf89cf84ceb1cf82cebaceb1ceb9cf88cf85cf87ceb7

Ας είναι ο ΈΡΩΤΑΣ

…ένα λουλούδι που θα ανθίσει στις καρδιές μας

το καινούργιο ΝΕΟ ΕΤΟΣ

και θα τις φωτίσει ΦΑΝΕΡΏΝΟΝΤΑΣ

…  όλα τα κρυμμένα μυστικά!

Β έντερς: Wings of desire

Όταν το παιδί, ήταν παιδί
Περπατούσε με τα χέρια ανοιχτά
Ήθελε το ρυάκι νάναι ποτάμι
το ποτάμι χείμαρρος
καί η λίμνη θάλασσα.

Όταν το παιδί, ήταν παιδί
Δεν ήξερε ότι ήταν παιδί
Κι ‘ότι όλα είναι ζωή
Κι’η ζωή είναι μία.

Όταν το παιδί ,ήταν παιδί
δεν είχε γνώμη για τίποτα
δεν είχε συνήθειες
και τσουλούφι στα μαλλιά.
Καθόταν οκλαδόν κι’έτρεχε
δεν έκανε γκριμάτσες στον φωτογράφο.

Όταν το παιδί ήταν παιδί, ρωτούσε,
ποτε άρχισε ο χρόνος
που τελειώνει το διάστημα
Δεν είναι η ζωή κάτω
από τον ήλιο ένα Όνειρο
Δεν είναι αντανάκλαση,

του κόσμου πριν τον κόσμο
Πως εγώ, που τώρα υπάρχω
Δεν υπήρξα ,πριν υπάρξω
Πως κάποτε το «εγώ» που είμαι εγώ
τώρα,δεν θα είναι «εγώ.»

…Θέλω να νιώσω ένα βάρος
Να μην αιωρούμαι για πάντα
Να λήξει το Άπειρο
Και να με δέσει στην γη
Να μπορώ να πω τώρα ,τώρα
Να περπατήσω ξυπόλητος
Να καθίσω σ’ένα τραπέζει και να με χαιρετίσουν.

Πες, Μούσα, στον παραμυθά
που αποκαλύπτει τον άνθρωπο
πουβρέθηκε στον κόσμο
παιδί, βρέφος, γέρος
μια ιστορία που έρχεται από τα βάθη,

με τρεμάμενη φωνή
να διηγείται καθαρά
με δύναμη που δεν χρειάζεται μύηση,

την σημασία των λέξεων και των προτάσεων.
…Πρέπει να γίνει σοβαρό.
Ήμουν μόνη αλλά δεν ζούσα μόνη.
Η μοναξιά έχει μια ολοκλήρωση.
Κοίταξε με μη με κοιτάς.
Δωσ’μου το χέρι σου ,μη μου το δίνεις.
Απόψε έχει φεγγάρι
Κι’είναι ένα γαλήνιο βράδυ.
Καθ’ολου αιματοχυσία στην πόλη.
Τώρα είναι σοβαρό.
Επιτέλους γίνεται σοβαρό.
Οι καιροί δεν είναι σοβαροί.
Ας τελειώνουμε με τις συμπτώσεις.
Το νέο φεγγάρι της απόφασης.
τώρα είναι καιρός, αποφάσισε.
Όλος ο κόσμος περιμένει την απόφαση
μέσα από μας τους δυο.
Είμαστε παραπάνω από δυο.
Καθόμαστε στην μέση του κόσμου
Κι’όλος ο κόσμος είναι μέσα στο ίδιο Όνειρο.
Αποφασίζουμε το παιγνίδι όλων .
είμαι έτοιμη.
Κρατάς το παιγνίδι στα χέρια σου.
Η τώρα ή… ποτέ
Με χρειάζεσαι, θα με χρεαιστείς.
Δεν υπάρχει πιο μεγάλη ιστορία από του άντρα και της γυναίκας
στο κοσμο,από την ιστορία ενός άντρα και μιας γυναίκας.

Θάναι μια ιστορία γιγάντων,αόρατη ,αντιμεταθέσιμη.
Η ιστορία των αποφάσεων.
Κοίταξε στα μάτια μου
την εικόνα της αναγκαιότητας και του μέλλοντος.
Χθες ονειρεύτηκα ένα ξένο.
Τώρα ξέρω, ότι ήσουν εσύ.

Κάτι συνέβη …κάποτε συνέβη
Ποιός είμαι ; ποιός ήμουν;
Εγώ είμαι μέσα σ’αυτή
ή αυτή είναι γύρω μου
Συνέβη μια φορά !
Μόνο μιά, και γι΄αυτό …είναι για πάντα .

Ο θαυμασμός μου για τον άντρα και την γυναίκα
μ’έκανε άνθρωπο
Κι έμαθα κάτι ,
που …κανένας άγγελος ,δεν ξέρει…

Είναι ο ¨Ερωτας,

 η αγωνία του ανθρώπου για την λύτρωση

και η λαχτάρα της ψυχής, για την αθανασία?
.
ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ
Advertisements

6. Ο Ηρακλής, ο Λόγος και… η αναζήτηση της Ελευθερίας

30 Δεκεμβρίου 2008

horse-clouds

..συνέχεια …

Κατέληξα στον συνηθισμένο μου μονόλογο-διάλογο με τον εαυτό μου.
Διαπίστωσα για μια ακόμη φορά πως καλπάζουν άγρια, τα άλογα του Διομήδη κα ξέφρενα τελείως.
Ο ακατάπαυστος εσωτερικός μονόλογος με τον εαυτό μας, συγκρατεί αφ’ενός τον κόσμο ,έτσι όπως μας τον περιγράφουν από την στιγμή της γέννησης αλλά, μας εξουθενώνει αφ’ετέρου,σ’ενα διαρκές παραλήρημα.

Μονολογούμε μονολογούμε ..τι λεν οι άλλοι ούτε που ακούμε ….

Όμως κατάλαβα ότι, αφού δεν μπορούμε να το αποφύγουμε αυτό ,θα έπρεπε να προσπαθήσω να έχω το σωστό εσωτερικό διάλογο και τα αλογα πειθαρχημένα και ήρεμα.

Όπως ήταν φυσικό όλα αυτά μου φαινόταν ανυπέρβλητα και εκτός «πραγματικότητας».
Αλλά ποιος ορίζει την» πραγματικότητα», για μας, κάθε φορά?
Αυτοαναρωτήθηκα.

Έτσι συνέχισα τον διάλογο μαζί του, προσπαθώντας για να κατανοήσω
αυτό το γνωστικό πεδίο που, δεν μου ήταν καθόλου οικείο.
Και τον ρώτησα πάλι…

-Φοβάμαι πως τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα.
Μπορεί ένας άνθρωπος να ξεπεράσει τόσα εμπόδια?.
Μπορώ εγώ, ένας κοινός θνητός, να παλέψω με όλα αυτά τα τέρατα?

Η απάντηση του έφθασε στα αυτιά μου και ένιωθα σαν ..σαν να μου θύμιζε κάτι πολύ μακρινό ,έμοιαζε με μια απροσδιόριστη ανάμνηση

-Όσο προχωρά κανείς γίνονται πολύ δύσκολα και μεγαλύτερα τα εμπόδια.
Σκληρές οι ασκήσεις ,αλλά πρόκειται για Άθλους. Έτσι?

Οι Άθλοι έχουν το στοιχείο της υπέρβασης,
το σπάσιμο της ανθρώπινης μορφής,
την διάλυση της ανθρώπινης μετριότητας. .
Είναι Άθλοι και δεν είναι για όλους.

Αυτή η έννοια της «εκλεκτικότητας» με γέμισε δυσπιστία, που ήταν φανερή στην ερώτηση μου
-Για ποιούς είναι?

– Δεν είναι «εκλεκτικότητα» .Είναι επιλογή, που δυστυχώς δεν γίνεται από τους μέτριους και τους λιγόψυχους. Δεν διαθέτουν τα ενεργειακά αποθέματα για τέτοια προσπάθεια..
Είναι γι αυτούς που έχουν την «πάστα» του Ήρωα και την ανάγκη
να  Ονειρεύονται τον εαυτό τους με μεγαλοπρέπεια.

Το Πνεύμα τους ανταμοίβει και τους δίνει μια ευκαιρία αλλά ,όχι , πρόσεξε, την εγγύηση ότι θα την πραγματοποιήσουν.
Είναι απλώς μια ευκαιρία!.

Ένιωσα πάλι μπερδεμένος.
– Είναι άδικο αυτό. Νιώθω να με λυγίζει αυτή η αβεβαιότητα.

Απάντησε κατηγορηματικά
-Ζητάς εγγυήσεις. Δεν υπάρχουν.!
Όταν πολεμάς χωρίς να ελπίζεις, τότε πολεμάς καλά.
Αν είσαι κρατημένος από την ελπίδα, πολεμάς μέτρια. Δεν τα δίνεις όλα.
Πολεμάς, χωρίς να σε ενδιαφέρει το αποτέλεσμα της μάχης. Πολεμάς όσο καλύτερα μπορείς .

– Εννοείς πως, ο Ήρωας δεν ζητά τίποτα για τον εαυτό του? Τίποτα απ’ότι θα μπορούσε να οριστεί σαν χρήσιμο και να τον δεσμεύσει, ούτε καν η βεβαιότητα.

– Ακριβώς .Και πολεμά πάντοτε σε αντίξοες συνθήκες αλλιώς θα ήταν ένας χάρτινος Ήρωας.

– Η ευδαιμονία δεν τον αγγίζει? Δεν την λαχταρά?

– Η ευδαιμονία με την κακή έννοια της» καλοπέρασης» και οκνηρίας μαλακώνει το σώμα και το πνευμα.Το αποκοιμίζουν, το νεκρώνουν.
Και έτσι ο Ήρωας το αποστρέφεται…

Η πρόθεση του είναι, να πιάσει τον Ταύρο τον ανεξέλεγκτο και
το ανακοινώνει με την φωνή του, γιατί τα πράγματα αποκτούν υπόσταση όταν, ανακοινώνονται !

Η φωνή συνδέεται με τον ήχο και μη ξεχνάς πως
η δημιουργία του κόσμου ξεκίνησε μ’ένα …Λόγο.

Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα

είναι … μερικώς φανταστική

 ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ


Αρέσει σε %d bloggers: