Τα τραγούδια …των πολεμιστών!

by

 

το σάλπισμα της Άνοιξης

Το σάλπισμα της Άνοιξης

 Ένα Σαββατόβραδο με τους Ονειρευτές της Λάϊον

ξεκινώντας από…το μεσημέρι

Ενα μεσημέρι στης Ακρόπολης τα μέρη
άπονοι ληστές κάναν τις πέτρες τις ζεστές
λημέρι
Στο Μοναστηράκι Βαυαροί χωροφυλάκοι
μες στην αντηλιά, χορεύουν μπρος στον βασιλιά
συρτάκι
Στην Κρήτη και στη Μάνη θα στείλουμε φιρμάνι
σε πολιτείες και χωριάθα στείλουμε φιρμάνι
να’ρθούν οι πολιτσμάνοι
να κυνηγήσουν τα θεριά.
Κάτω στο λιμάνι τραγουδούν οι πολιτσμάνοι
ήρθαν τα παιδιάμα έχουν ακόμα την καρδιά
στην Μάνη
Ηρθανε την Τρίτη τα παιδιά του Ψηλορείτη
πίνουν τσικουδιά, μα έχουν ακόμα την καρδιά
στην Κρήτη

στέλνοντας φυσικά τα χαιρετίσματα

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι
Εγώ δε θέλω να με κάνετε σατράπη
ούτε συνένοχο σε κόλπα ομαδικά
απ’ το ραδιόφωνο σας στέλνω με αγάπη
τα τραγουδάκια μου και δυο γλυκά φιλιά

συνεχίζοντας σε ένα πέλαγο βαθύ…

Το πέλαγο είναι βαθύ,
κι η αγάπη είναι μεγάλη
έχω έναν πόνο στην ψυχή
και ποιος θα μου τον βγάλει
Το πέλαγο είναι γλυκό,χάδι μαζί και δάκρυ
και με κυλάει αφρίζοντας
στου ορίζοντα την άκρη.
Το πέλαγο είναι παιδί, τρέχει και δεν το φτάνω
παιδί και στην αγάπη του, που σαν παιδί το χάνω.
.
σε ‘ενα κόσμο που συνεχώς τον ράβεις και …

Αυτόν τον κόσμο τον καλό
σ’ εμάς τον παραδώσανε
βρε τρέχα φίλε μου τρέχα φίλε μου
και μη και μη και μη βαριά το παίρνεις

Αυτόν τον κόσμο τον καλό
άλλοι τον καρτεράνε
βρε σκέψου φίλε μου σκέψου φίλε μου
την ώρα την ώρα την ώρα που θα φεύγεις

αλλά να μη ξεχάσεις ένα όνειρο…κυρίως

την αγκαλιά μου κι απόψε σαν άστρο κοιμήσου
δεν απομένει στον κόσμο ελπίδα καμιά
τώρα που η νύχτα κεντά με φιλιά το κορμί σου
μέτρα τον πόνο κι άσε με μόνο στην ερημιά
Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μουσε περιμένω να ‘ρθεις
μ’ ένα τραγούδι του δρόμου να ρθεις όνειρό μου
το καλοκαίρι που λάμπει τ’ αστέρι με φως να ντυθείς

γιατί για χατήρι σου…

Για χατίρι σου ξημερώνει
βγαίνει η πούλιαβγαίνει ο αυγερινός
γοργοφτέρουγο χελιδόνι
ντύνεται γαλάζια ο ουρανός
Τα πουλιά ταξίδεψαν στο καλό
κι έμεινα να σ’ αγαπώ
καθώς ο γλάρος δε μακραίνει απ’ το γιαλό

Δεν θα ξημερώσει για χατήρι μας?
Δεν μπορεί …θα ξημερώσει…

 Είναι που …Ονειρεύομαι !

Κ αραγκιόζης:
…από τον Νιόνο

…στις μεγάλες του στιγμές!

Κείνο που με τρώει
κείνο που με σώζει
είναι π’ ονειρεύομαι
σαν τον καραγκιόζη

Φίλους και εχθρούς
στις φριχτές μου πλάτες
όμορφα να σήκωνα
σαν να ‘ταν επιβάτες

Λευκό μου σεντονάκι
λάμπα μου τρελή
Ποια αγάπη τάχα μας φυσάει
Βάλε στη σκιά σου
τούτο το παιδί
Που δεν έχει απόψε
πού να πάει πού να πάει

Σαν κουκιά μετρώ
τα λόγια του καμπούρη
πίσω απ’ το λευκό πανί
μέσα στο κιβούρι

Μα όσο κι αν μετρώ
κάτι περισσεύει
Τρύπια ειν’ η αγάπη μας
και δε μας προστατεύει

Λευκό μου σεντονάκι
λάμπα μου τρελή
Κόκκινα αυγά ή καρναβάλια
μέσα από την κάλπη τη στατιστική
Μας κοιτάζει ο Χάρος
και του τρέχουνε τα σάλια

Σαν σκιές γλιστρούν
λόγια και εικόνες
Κάρα σκουπιδιάρικα,
φεύγουν οι χειμώνες
Αν δε ντρέπεσαι
να καθίσεις πίσω
Έλα Ηπείρου κι Αχαρνών
να σε γιουχαΐσω

Λευκό μου σεντονάκι
λάμπα μου τρελή
Ποια αγάπη τάχα μας φυσάει
Βάλε στη σκιά σου
τούτο το παιδί
Που δεν έχει απόψε
πού να πάει πού να πάει.

Κι αν βγω απ’ αυτή …τη φυλακή .

Κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή κανείς δε θα με περιμένει

οι δρόμοι θα ‘ναι αδειανοί κι η πολιτεία μου πιο ξένη
τα καφενεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι
αέρας θα με παρασέρνει κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή
Κι ο ήλιος θ’ αποκοιμηθεί μες στα ερείπια της Ολύνθου
θα μοιάζουν πράγματα του μύθου κι οι φίλοι μου και οι εχθροί
μαρμαρωμένοι θα σταθούν οι ρήτορες κι οι λωποδύτες
ζητιάνοι εταίρες και προφήτες μαρμαρωμένοι θα σταθούν
Μπροστά στην πύλη θα σταθώ με τις κουβέρτες στη μασχάλη
κι αργοκουνώντας το κεφάλι θα χαιρετήσω το φρουρό
χωρίς βουλή χωρίς Θεό σαν βασιλιάς σ’ αρχαίο δράμα
θα πω τη λέξη και το γράμμα μπροστά στην πύλη θα σταθώ
Αφιερωμένο, σ’όλους… στους «φυλακισμένους»…
 .
Αγάπη:
Όποιος έχει Λόγο…!

Βάλαμε φωτιά στα φρένα

Το μηδέν θα κάνω κύκλο
Κι εκεί μέσα θα χορεύω
Κι ας μην ξέρω που πηγαίνω
Κι ας μην ξέρω τι γυρεύω.

Τη ζωή μου μηδενίζω,
Πάει να πει πως ξαναρχίζω,
Τη ζωή μου μηδενίζω,
Πίσω δεν ξαναγυρίζω…

Βάλαμε φωτιά στα φρένα
Και μας έμεινε το γκάζι
Με ταχύτητες μεγάλες
Μοναχά η γη αλλάζει.

Έτσι μόνο η γη αλλάζει
Με ταχύτητες μεγάλες
Βάλαμε φωτιά στα φρένα
Και μας έμεινε το γκάζι.

Στάχτη γίνανε τα πάντα
Κάηκε το παρελθόν μου
Όλη μου η περιουσία
Στην καρδιά και στο μυαλό μου.

Τη ζωή μου μηδενίζω,
Πάει να πει πως ξαναρχίζω,
Τη ζωή μου μηδενίζω,
Πίσω δεν ξαναγυρίζω…

Βάλαμε φωτιά στα φρένα
Και μας έμεινε το γκάζι
Με ταχύτητες μεγάλες
Μοναχά η γη αλλάζει.
Έτσι μόνο η γη αλλάζει
Με ταχύτητες μεγάλες
Βάλαμε φωτιά στα φρένα
Και μας έμεινε το γκάζι.

Θάλασσα μάνα μοίρα μου εσύ

Παράμ παράμ παράμ γυρνάω χορεύω
στην άμμο του χειμώνα με τα φύκια
τη θάλασσα που αρρώστησε γιατρεύω
και κάνω με τα αστέρια σκουλαρίκια

Παράμ παράμ παράμ παραμονεύει
στο πέλαγο του χρόνου το καράβι
μια άγκυρα η ζωή μου ζητανεύει
το βάθος του έρωτα της να συλλάβει

Θάλασσα μάνα μοίρα μου εσύ γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ’ την καρδιά μου και κάν’ την μισή
του ανέμου αγρίμι

Θάλασσα μάνα μοίρα μου εσύ γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ’ την καρδιά μου και κάν’ την μισή
του ανέμου αγρίμι

Παράμ παράμ παράμ παραμυθένιο
ναυάγιο μες στα σύννεφα η σελήνη
κορμί του Ποσειδώνα σιδερένιο
ποιο πέτρινο μουσείο να σε κλείνει

Θάλασσα μάνα μοίρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα για παραμάνα
στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ’ την καρδιά μου και κάν’ την μισή
του ανέμου αγρίμι

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα

Πρώτη φορά που την είδα, στεκότανε,

τη νύχτα εκείνη που η Ρώμη καιγότανε,
χιλιάδες χρόνια φωτιά και μηνύματα,
μα δεν ξεχνώ του κορμιού της τα κύματα.
Την είδα πάλι στις όχθες του Βόλγα,
που ένας στρατιώτης τη φώναξε Όλγα,
κάτι ψιθύρισε μέσα στο κρύο,
τότε μου ‘χε φανεί τόσο αστείο.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Στο Πάλος νύχτα τ’ όνομά της αφήνει,
γραμμένο κάπου στου Κολόμβου την πρύμνη,
τότε που οι Ισπανοί ξεκινούσαν,
και για μια άγνωστη μοίρα μεθούσαν.

Βρέθηκε κάποια στιγμή στη Γαλλία,
πρώτη του Μάη σε μια άδεια πλατεία,
σε λίγο οι φοιτητές θα ξεσπούσαν,
και μια αλλιώτικη ζωή θα ζητούσαν.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Σήμερα έχει στα χέρια ένα αγόρι,
πάλι ξεκίνησαν οι Σταυροφόροι,
μα ποιος ακούει και ποιος ενδιαφέρεται,
για ένα κόσμο που βράζει και φλέγεται.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

 

ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ….τραγουδώντας
σε γαλάζιο τοπίο    για  την συμφωνία χρωμάτων!
Τι Θέλουμε να αλλάξουμε…. σε αυτόν τον κόσμο ?
Συμφωνία χρωμάτων

Advertisements

2 Σχόλια to “Τα τραγούδια …των πολεμιστών!”

  1. ΑΤΕΙΧΙΣΤΗ ΠΟΛΗ Says:

    Για χατίρι σου ξημερώνει
    βγαίνει η πούλιαβγαίνει ο αυγερινός
    γοργοφτέρουγο χελιδόνι
    ντύνεται γαλάζια ο ουρανός
    Τα πουλιά ταξίδεψαν στο καλό
    κι έμεινα να σ’ αγαπώ
    καθώς ο γλάρος δε μακραίνει απ’ το γιαλό

    Δεν θα ξημερώσει για χατήρι μας?
    Δεν μπορεί …θα ξημερώσει…

  2. elzin Says:

    Θα ξημερώσει
    γενναίε συμπολεμιστή μας!
    Θα ξημερώσει …για το χατήρι μας!
    Η πιο σκοτεινή ώρα είναι λίγο πριν ξημερώσει.

    Μια εποχή ομίχλης
    ενός εκδικητικού θεού
    και άγριων κυμάτων φθάνει στο τέλος μαζί
    με την πιο μεγάλη νύχτα και ένα μεσσαίωνα
    που γνώρισε η ανθρωπότητα.

    Μια καινούργια εποχή ελευθερίας άλλων κραδασμών και δονήσεων …ανατέλλει!

    Η Ν. Τροία, το Ίλιον θα πέσει ξανά!
    Ας την ξανάχτισε ο Αινείας,
    και αυτοί που θα κατακτήσουν τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια στην ύλη θα αρχίσουν να επιστρέφουν.
    Η μοιρασιά του πλούτου μαζί με την κατάκτηση της γνώσης της ομορφιάς
    και της αυτοσυνείδησης
    θα τους επιτρέψει το μεγάλο ταξίδι της επιστροφής της αυτογνωσίας.

    Κάποιοι όμως… είναι στον δρόμο και μερικοί έχουν φθάσει στο νησί τους και ετοιμάζονται να διεκδικήσουν ότι τους ανήκει…. με τον τρόπο τους!

    Όλοι οι παίκτες παίρνουν την θέση τους στον θαυμαστό κόσμο του Ομήρου
    και όλοι έχουν τον ρόλο τους μέσα στο μαγικό χαλί
    …που ξετυλίγεται η ΖΩΗ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: