Archive for Ιανουαρίου 2010

Γράμμα στον Τηλέμαχο

31 Ιανουαρίου 2010

 

…που περνά την Πύλη στου Νέστορα την Πόλη με το άρμα

υψηλού  Πνεύματος και  του Ολυμπίου Νου!

Από τα βουνά της Ιθάκης και του Αίνου…

Αγαπημένο μου μονάκριβο παιδί,

από πού  περνάει ο δρόμος  για την γνώση, την αυτοσυνείδηση και την κατανόηση;

Από  μία κάθοδο που επιστρέφω.

Ξεκίνησα αυτό το ταξίδι με μία  αδήριτη αναγκαιότητα. Με ένα πόλεμο που με ανάγκασε να λείψω από κοντά σου. Οι εργασιακές και οικονομικές συνθήκες χωρίζουν οικογένειες , γυναίκες ,πατεράδες και παιδιά. Ήταν πρώτος στόχος να κατακτήσω την ύλη το Ίλιον και κάποιες βασικές συνθήκες  για να ζεις με αξιοπρέπεια εκπληρώνοντας τις βασικές ανάγκες της ζωής για να μπορέσω στην συνέχεια να ασχοληθώ και να ερευνήσω τα προβλήματα της ύπαρξης.

Είδα στα τείχη της Τροίας μπορεί να πέφτουν νεκροί και πολλά παιδιά ορφανά και από τις δυο πλευρές των Τρώων και των Αχαιών παλεύοντας για ένα κομμάτι ψωμί και μια θέση στον ήλιο. Παίρνοντας την Τροία, κερδίζοντας χρόνο καλύτερες συνθήκες εργασίας ενέργεια και γνώση μπόρεσα να ξεκινήσω το ταξίδι επιστροφής  να αναρωτηθώ για το ποιος είμαι και που  πρέπει να φθάσω. Ξεκίνησα αυτό το ταξίδι για να γνωρίσω τον κόσμο να τον εξερευνήσω να τον εξηγήσω να το κατανοήσω.

Πως όμως να χωρέσει όλος αυτός ο  υπέροχος κόσμος σε ένα ανθρώπινο μυαλό;

Είναι σαν να προσπαθείς να ανέβεις ένα γιάλινο βουνό και κάτω να χάσκει η άβυσσος! ¨Όμως πως να περάσει και μια ανθρώπινη ζωή χωρίς να έχεις προσπαθήσεις για αυτό;

Το πνεύμα της περιπετειας που αγαπούσα πάντα δεν με άφηνε να ησυχασω και να αράξω πουθενά. Στην αρχή ήταν όλα θολά μέσα μου. Η ομίχλη  οι  παγιωμένες πεποιθήσεις μου και οι ψευδαισθήσεις μου με τύλιγαν  παραπλανητικά  και είναι πάντα το μεγαλύτερο εμπόδιο στον Νου.

Τα βράδια και κάποια ηλιοβασιλέματα χρωματιστά φαινόταν κάτι να αναδύεται από βαθιά, μια ανάμνηση γλυκιά και το πρωί ξεθώριαζε μαζί με αυτό το συναίσθημα που αγωνιζόμουν να κρατήσω ζωντανό να μη χαθεί και αποχαυνωθώ στα προβλήματα της καθημερινότητας να το κρατήσω ζωντανό Να θυμηθώ.

Σε κράτησα στο χέρια μου μόλις γεννήθηκες ένα λαμπερό πανέμορφο μωρό και ήσουν όλο φως και εγώ τότε πολύ δυνατός αλλά  τόσο  όχι  σοφός. Μετά έφυγα. Απουσιάζα συνεχώς. Σε άφησα μόνο σου μαζί με την μητέρα σου αλλά ποτέ δεν σας ξέχασα.

Είσασταν πάντα μαζί μου. Κυλούσατε στο αίμα μου.Έπρεπε να βρω τρόπο να επιβιώσω να μείνω ζωντανός να βρεθώ κοντά σας.Έβλεπα τον κόσμο με τα δικά σου μάτια Τηλέμαχε. Σε κουβαλούσα μέσα μου σε μια μικρή τσέπη στο χώρο της καρδιάς να παίζεις μαζί μου και να μου τραγουδάς.

‘Ήθελα να σου δείξω το βασίλειο σου, Τηλέμαχε, την κληρονομιά σου, την πατρίδα σου, την ιστορία σου, τους αφηρημένους πυρήνες της, τους ήρωες της, τους αγώνες τους, το παλάτι σου, το νησί σου, τον κόσμο ολόκληρο.

Να γνωρίζεις που βρίσκεσαι κάθε στιγμή, ποιους συναντάς,  να σκιαγραφείς τον χαρακτήρα τους, να προβλέπεις τις αντιδράσεις τους. Να αναλαμβάνεις την ευθύνη των πράξεων σου. Πως να ενεργείς να δρας την κατάλληλη στιγμή, για την σωστή αιτία με το ανάλογο πρόσωπο για τον ορθό λόγο.  Πώς να «μην δρας» και να συγκεντρώνεις δύναμη και γνώση. Πότε να λες όχι, πότε ναι και πότε ούτε ναι ούτε όχι.

‘Ήθελα να τον αγαπήσεις αυτόν τον κόσμο, να τον κατανοήσεις να τον διακρίνεις να τον χωρίσεις και να τον ξαναενώσεις στον νου σου.‘Ήθελα να σου πως τι σκέφτηκα, πως τον περπάτησα, ποιος  ήταν ο αγώνας μου, ποιες ήταν οι νίκες, οι ήττες τα λάθη μου,και πιο πολύ  ήθελα να σου  πω πόσο μου έλειπε το βλέμμα σου. Πόσο το αναζητούσα.

Αυτό το βλέμμα το καθάριο, αυτή η λάμψη της αθωότητας που αναζητούσα παντού σε κάθε άνθρωπο σε κάθε πλάσμα ζωντανό.Πόσο λαχταρούσα να σε πάρω στην αγκαλιά μου. Να κρατήσω το μικρό χέρι σου, να αισθανθείς περήφανος κοντά μου ασφαλής προστατευμένος και ελεύθερος.

Να κανείς τα  πρώτα σου βήματα με θάρρος και αυτοπεποίθεση.

Πόσο νοστάλγησα το γέλιο σου, το γάργαρο το παιγνίδι για το παιγνίδι,, την ηχώ του την απορία σου, τον θαυμασμό σου, την περιέργεια τον αυθορμητισμό της νεανικής καρδιάς, την αφοπλιστική ειλικρίνεια της νεότητας.

Και ήταν αυτή η προσδοκία ότι με περίμενες, ρωτούσες για μένα, με έψαχνες, που με έκανε να αντέχω να συνεχίζω, να μη τα παρατήσω να μη ξεχαστώ πουθενά. Ήταν αυτή η υπόσχεση που έπρεπε να κρατήσω να κάνω τα πάντα για να επιστρέψω και να σε βρω.

Ο κόσμος χωρίς εσένα, Τηλέμαχε, είναι έρημος γιατί είναι γερασμένος νεκρός, ένας περιπατών νεκρός.  Περπατούσα στους δρόμους και σε έβλεπα στα φανάρια να ζητιανεύεις σπρωγμένος από την εκμετάλλευση των μνηστήρων και η καρδιά μου ράγιζε ανήμπορος να σε βοηθήσω πραγματικά ξεχασμένος και εγώ σε Λωτοφάγους και παλεύοντας με τον Κύκλωπα, την Κίρκη και την Καλυψώ.

Σε έβλεπα στις καφετέριες, άδειες ημέρες  να σπαταλάς τον χρόνο σου στην ραθυμία  και στην τεμπελιά μιμούμενος συμπεριφορές ανόητων και χάρτινων ειδώλων και προτύπων σε ανούσιες συζητήσεις και ρηχές.

Στους διαδρόμους σχολείων θρανίων πανεπιστήμιων να παγιδεύεσαι σε λαβύρινθους γνώσης ασύνδετης και να περιφέρεσαι εδώ και εκεί άσκοπα και μάταια κατακερματισμένος.

Ήθελα να σου δείξω τον Λαβύρινθο, να τον χαρτογραφήσω, πώς να βγεις, πώς να μη ξεμείνεις σε κάποιο δωμάτιο του ψευτοδιανονούμενος, πώς να συνδέσεις τα δωμάτια και τους δαιδαλώδεις διαδρόμους.Πώς να τον βλέπεις πάντα  από ψηλά σαν αετός, και από το κέντρο του κύκλου, ρυθμίζοντας την ακτίνα συμπεριεκτικότητας και διευρύνοντας την ανελικτικά. Να μπαίνεις, να παίρνεις αυτό που θέλεις, να ξέρεις ποια είναιη η αξία του, πως θα το τοποθετήσεις, πως θα το συνδέσεις και που θα ψάξεις να το βρεις.

Να διακρίνεις, να ξεχωρίζεις  στον άνθρωπο που έχεις απέναντι σου ποια πλευρά του μιλάει και ποιο στοιχείο του. Σε έβλεπα στις πορείες χωρίς ουσιαστικό όραμα να άγεσαι και να φέρεσαι από κομματικές ποδηγεσίες και παρανοικές βίαιες αντιδράσεις ανισόρροπων  στοιχείων.

Ένα πρέπει να είναι το κόμμα:

Οι Έλληνες για μια Ελλάδα με αντίληψη και λογική  καινούργια ουσιαστική.

Μη παγιδεύεσαι σε παράγοντες που σε χρησιμοποιούν για εκτόνωση και να δημιουργούν φασαρίες  χωρίς νόημα. Μην ανοίγεις πολλά μέτωπα συρράξεων και  παράθυρα εντυπώσεων παίζοντας το παιγνίδι του σφετεριστή πολιτικάντη Ευρύμαχου. Μη πιέσεις την μητέρα σου να τους παντρευτεί τους δύο αρχιμνηστήρες τους ελεεινούς. Μην υποκύψεις στην ισοπέδωση της παγκοσμιοπόιησης και κταλήξεις ένα ομογενοποιημένος παπαγάλος να αναρωτιέσαι ποια είναι η πατρίδα,ασπαζόμενος την λογική ισοπέδωσης,» όλα είναι ένα», και να άγεσαι και να φέρεσαι από εδώ και εκεί σαν φτερό στον άνεμο.

Εδώ στον κόσμο της ύλης δεν είναι, ‘Ολα ένα ,και δεν πρέπει να είναι γιατί οδηγούμαστε σε θερμοδυναμικό θάνατο.

Η πατρίδα είναι ένα σημείο αναφοράς που δικαιούται  ο κάθε άνθρωπος να φέρει να ξέρει και να αναγνωρίζει και όχι να το χρησιμοποιεί με καπηλεία  υπεθνικιστής, ούτε να τα παραβλέπει τελείως  «χαμένος στην μετάφραση». Ο κάθε άνθρωπος δικαιούται την πατρίαδα του , να την γνωρίζει να την αγαπά,να την προστατεύει, δικαιούται το σπιτι τους την κουλτούρα του και δεν πρέπει να ξεριζώνεται σαν ένα δέντρο να κόβεται και να αποκόπτεται από τις ρίζες του ένα χαρτινος πολτός. Μην αναζητάς τον παράδεισο και την φυγή από την πραγματικότητα στην αυτοκαταστροφή των παραισθησιογόνων ουσιών.

Στα γήπεδα μη καταδεχτείς να ουρλιάζεις για μια ομάδα δεν είναι ο αθλητισμός αυτός και ούτε ο πρωταθλητισμός του ντοπαρίσματος είναι αθλητισμός. Μόνο για το κλαδί ελαίας αξίζει κανείς να προσπαθήσει.

Στις εκκλησίες να μη  γονατίζεις, να μη σκύβεις το κεφάλι σου  και να προσκυνάς κανένα «αληθινό θεό». Κανένας αληθινός  ο θεός  δεν καταβαίνει στην γη με αυτόν τον τρόπο παραβιάζοντας νόμους που έχει θεσπίσει ο ίδιος.

Οι θεοί είναι ενέργειες, ιδιότητες εν δυνάμει μέσα μας συμβολισμοί, που περιμένουν να τους ενεργοποιησουμε και να τους εναρμονίσουμε.’Δεν είναι «πρόσωπο» και δεν πρέπει να προσωποποιούνται ποτέ γιατί καταστρέφουν τον Νου σπρώχντας τον σε μια αντινόηση και φτιάχνοντας τον πρώτο μεγάλο μνηστήρα  με τον θεοκρατικό ρόλο των θρησκειών , τον Αντίνοο, ένα φανατισμένο ληστή  και αρπακτικό. Και μην επιτρέψεις σε κανένα άνθρωπο να σε προσκυνήσει σαν θεό. Η έννοια του θεού και ο θεός απαιτεί την ασφαλή απόσταση μαζί του. Όύτε πολύ κοντά μιλώντας συνέχεια και συνέχεια για αυτόν γιατί καιγομαστε, όυτε πολύ μακριά επειδή ξεπαγιάζουμε  Φαεθοντικά.

Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να φοβάται και να λατρεύει κανένα θεό για να είναι πραγματικά καλός. Το μόνο που χρειάζεται είναι να γνωρίσει τον Εαυτό του και να τον αγαπήσει ζώντας αρμονικά μαζί του και ολοκληρωμένα  με τους συνανθρώπους του στο πλαίσιο μιας ευφυούς συνεργασίας.

Ενηλικίωνεσαι πλέον. Τα πρώτα γένια εμφανίζονται στο πρόσωπο σου και η ταραγμένη εφηβεία μιας ανέξοδης νιότης παραχωρεί την θέση της στην ωριμότητα και την υπευθυνότητα.

Όταν θα διαβάσεις αυτό το γράμμα θα καταλάβεις ποιος είμαι, θα ξέρεις ποιος είμαι και ξέρεις πως θα με βρεις. Που θα συναντηθούμε.

Έφτιαξα ένα δένδρο για σένα με όλα τα κλαδιά που σου υποσχέθηκα, τραγούδησα όλα τα τραγούδια που θα σου άρεσαν, θυμήθηκα και τα πολύ παιδικά αυτά που θα σε νανούριζαν   τα βράδια με καταιγίδες  και κεραυνούς που θα φοβόσουν. Έμαθα όλα τα παραμύθια που θα ήθελες να ακούσεις τα βράδια γύρω από το τζάκι σε μια φωτιά. Και είμαι εδώ και είμαι πάντα κοντά σου. Γιατί είχα ένα λόγο να μείνω και να παραμείνω  ζωντανός για σένα.

Ήθελα να μπορώ να σου απαντήσω σε οτιδήποτε με ρωτούσες.Ήθελα να γνωρίζω. Ήθελα να μπορώ να σου το εξηγήσω. Ήθελα να σχεδιάσουμε τον κόσμο ξανά ,Τηλέμαχε, να τον ζωγραφίσουμε να τον ονειρευτούμε με καινούργια χρώματα ήχου και λογικές μουσικές.

Καταλαβαίνω την οργή σου, τον θυμό που νιώθεις ,αλλά είσαι χωρίς στόχο και όραμα. Είναι και δική μου η οργή αυτή, αλλά, δεν θα την χαραμίσουμε χωρίς αυτογνωστική βάση που απαιτείται να κυριαρχεί και να να έχει τα ηνία της άμαξας του Εαυτού. Μη καταδεχτείς μια οργισμένη εκτόνωση εφηβείας και αρχίζεις να σπας βιτρίνες και τζάμια και μη χαραμίσεις ποτέ τον εαυτό σου στο ευτελές.

Ξεκίνησε από τους εχθρούς μέσα σου,

 σημασία έχει να προσπαθήσεις,

 να χρησιμοποιήσεις το Τόξο  με μέτρο και σύνεση

και να γίνεσαι καλύτερος.

Είσαι ο μικρός πρίγκιπας της Ιθάκης και εγώ μια πονηρή αλεπού που προσπαθούσα να σε εξημερώσω κάθε μέρα εδώ και δύο χρόνια σταθερά  κοντά σου στο ίδιο ραντεβού.

Λίο Λεόν

21 αιών

και οι πολεμιστές της Λάϊον,

στο καλύβι του Ευμαίου μαζί… με ένα σοφό  «Κουϊνι»  της Αθηνάς,

σε βλέπουν να περνάς  την Πύλη του Νου

στην χαραυγή ενός Χρόνου  Επίγνωσης Καθαρού!

 

Ο δυσσέας και Τηλέμαχος μαζί στο παλάτι της Ιθάκης με ένα νου

και μια καρδιά αυτογνωστική και ένα τριγωνικό καπέλο  και μαγικό …σκουφί  γυρίζουν τον τροχό της Ιστορίας σε βάση αρμονική

Advertisements

11. Στο νησί των Φαιάκων

23 Ιανουαρίου 2010

 περπατώντας … στο κήπο του Αλκίνοου  και της Αρήτης!

Το νησί των Φαιάκων είναι ο 11ος οίκος!

Είναι η φιλία, οι φίλοι, η ομάδα, η παρέα, η συντροφιά, οι άνθρωποι, η πολιτική, οι πολιτικοί, το πολίτευμα, το κοινοβούλιο, το σύνταγμα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο διάλογος, οι Αλκίνοοι λόγοι, ο Αλκίνοος, η Αρήτη, η Ναυσικά, οι δάσκαλοι,η διδασκαλία τους, η Κερυνήτις Έλαφος, η Άρτεμις, ο Ουρανός, η αστρολογία, τα δένδρα πορτοκαλιές, μηλιές, κερασιές … με τους καρπούς τους και τα άνθη τους, όμορφα, ίσα, διαφορετικά, σε ένα κήπο αρμονικά καλλιεργημένο, όλα, νάχουν νερό, χώμα ρίζες, και όλα να βλέπουν ένα ήλιο της δικαιοσύνης λαμπερό να ανατέλλει το πρωί για όλα χωρίς διακρίσεις και προνόμια για κανένα!

Μαγικές ασκήσεις για την Άρτεμη!

Η αδελφή του Απόλλωνα που γεννιέται πρώτη και βοηθά στην γέννηση του!
Θεά του κυνηγιού, δεινή τοξεύτρια, αγαπάει τα δάση το πράσινο και τρέχει πάντα νέα με ένα κοντό χιτώνα ανάμεσα σε υπερήφανα γερά δένδρα.
Έχει ένα θαυμαστό μαγικό ελάφι κοντά της με χρυσά κέρατα και ταχύτατους αστραγάλους. Είναι συνήθως άπιαστο και μιλάει με ανθρώπινη φωνή και έχει την μορφή ενός Υδροχόου.
Ανεξάρτητη ελεύθερη φέγγει την νύχτα με το φως δις αστεριών.
Βοηθά τους ταξιδευτές να βρίσκουν τον δρόμο τους.
Ο Ουρανός και τα μυστικά του μαζί με τον λόγο των άστρων είναι στην κατοχή της, καθώς και το νερό της γνώσης ενός Υδροχόου σοσιαλιστή και ανθρωπιστή.
Η αληθινή ουσιαστική δημοκρατία είναι ο στόχος της!
Τα ανθρώπινα δικαιώματα αδιαπραγμάτευτα
και η Ελευθερία ύψιστο αγαθό και η μόνη επιλογή του κάθε Ανθρώπου.
Η αξιοπρέπεια απαραίτητη προυπόθεση!
Η Αρετή ένα δύσκολος και στενός δρόμος στη αρχή!

Καλημέρα σε όλους τους αθώους και… στην Αθωότητα!

Ήταν μια βραδιά του Μαϊου …Ανοιξιάτικη!

Ήμουν σε μια φιλική συντροφιά και ένιωθα όμορφα.
Μια γλυκιά σιωπή με τύλιγε και θεράπευε πληγές και τραύματα του παρελθόντος.
Άκουγα ανθρώπινες φωνές και την συζήτηση χωρίς να μιλάω και
σκεφτόμουν την δύναμη του λόγου!
Πως φτιάχνει τον κόσμο, πόσο προσεχτικά πρέπει να χρησιμοποιείται κάθε φορά ο μεγάλος αυτός θεός, που τον δημιουργεί μαζί με το μαγικό ραβδί του.

Ένα βλέμμα με αγκάλιαζε καθ΄όλη την διάρκεια, ένα βλέμμα τρυφερό γλυκό ζεστό.Στο τέλος της βραδιάς με πλησίασε πιο πολύ και μου μίλησε.
-Φαίνεται να έρχεστε από πολύ μακριά και νάχετε σκεφτεί πολύ και για πολλά!
Είπε με μια όμορφη νεανική φωνή!

Είδα μπροστά μου… μια νεαρή,πανέμορφη γλυκιά «Ναυσικά» να με κοιτάζει με τρομερό ενδιαφέρον και θαυμασμό.
-Έχω ταξιδέψει πολύ απάντησα και με την σκέψη ακόμη περισσότερο.
-Τότε θάχετε πολλά να διηγηθείτε, συνέχισε
και θα ήθελα πολύ να τα ακούσω, αν δεχθείτε μια πρόσκληση για δείπνο αύριο το βράδυ.
Με κοιτούσε με προσμονή,
όμως,  το νεαρόν της ηλικίας της και δική μου κούραση ενός δύσκολου «ταξιδιού»,με ανάγκασαν να αρνηθώ ευγενικά.
-Κάποια στιγμή, απάντησα,ίσως να μπορέσω να ανταποκριθώ
σε μια τόσο ξεχωριστή πρόσκληση.
Κατευθύνθηκα προς της έξοδο χαιρετώντας τους, όλους, όταν…
έτρεξε πίσω μου και πιάνοντας το χέρι μου τολμηρά, μου έφραξε τον δρόμο λέγοντας
-Αν, βγαίνοντας από εδώ, το πρώτο αυτοκίνητο που θα δούμε, είναι ένα κόκκινο φοκσβάγκεν θα δεχτείς την πρόσκληση;
Ήταν κάτι παραπάνω από έκπληξη!
Ήταν σοκ!
Πίστευα πως ελάχιστα πράγματα μπορούσαν να με σοκάρουν ή να με εκπλήξουν πια.
Και όμως… βγαίνοντας έξω οι δυο μας,
το πρώτο αυτοκίνητο που πέρασε ήταν… ένα «κόκκινο φοκσβάγκεν»!
Είχε κερδίσει!

Στο πρώτο μας ραντεβού, την άλλη ημέρα ρώτησα πως το «έκανε αυτό»
…πως το ήξερε.
Δεν το ήξερα, μου είπε με ειλικρίνεια, ήταν αυθόρμητο,
αλλά ήθελα τόσο πολύ να σε εντυπωσιάσω και να δεχθείς την πρόσκληση.
Κάτι με «βοήθησε» και το πέτυχα δεν ξέρω τι… και ποιος!

Ή …ποια θεά! Σκέφτηκα… μονολογώντας.

Ήταν πολύ όμορφα,ο έρωτας, η προσοχή, η αγάπη που μου έδειχνε, ο θαυμασμός μπορούσαν να με κάνουν να ξεχάσω πολλά.
Μα πάνω απ’ όλα ήταν η αθωότητα, αυτό που εγώ είχα χάσει και που με συγκινεί τόσο όταν το συναντώ ακόμη σε ανθρώπους.
Μιλούσαμε,γελούσαμε, περπατούσαμε, δεν χόρταινε να ακούει να μαθαίνει.
Ένας «παράδεισος» με τύλιγε στην λήθη και την λησμονιά.

Στο σπίτι της, ένα όμορφο «παλάτι» με κήπο τριαντάφυλλα και καρπερά δέντρα, με δέχθηκαν με σεβασμό και ευγένεια,
συζητώντας για διάφορα θέματα που απασχολούν τον άθρωπο.

Όμως… υπήρχε ένα «όμως» που σιγά σιγά άρχισε να με απασχολεί.
Αυτή ή σχέση δεν μπορούσε να προχωρήσει.
Η διαφορά ηλικίας, αλλά και το γεγονός ότι δεν μπορούσα να αναλάβω την ευθύνη ενός άλλου γάμου και ενός άλλου παιδιού, ήταν κάτι που δεν
μπορούσα να το παραβλέψω και δεν είχα το δικαίωμα να το στερήσω από ένα άνθρωπο που αγαπούσα τόσο τρυφερά.
Οι σκέψεις αυτές με οδήγησε στην απόφαση να μιλήσω για το θέμα.
Μια ημέρα αγκαλιάζοντας την τρυφερά προσπάθησα να το εξηγήσω.
Είδα την λύπη και δεν συμφωνούσε με αυτές τις σκέψεις και τους προβληματισμούς.
Και εκείνο που με προκάλεσε ήταν όταν βρήκε τις ιδέες συντηρητικές για ένα άνθρωπο που έζησε στην κόψη του ξυραφιού, αρκετά επαναστατικά, αντικομφορμιστικά και τώρα να ενστερνίζεται αυτή την λογική της ηθικολογίας, οπως την απεκάλεσε αντιδρώντας.

Η αγάπη αρκεί,κατέληξε και την διεκδικούσε!
Είπε και ήμουν η αγάπη της, το παιδί της, η μητέρα της και ο πατεράς της και δεν χρειαζόταν,δεν χρειαζόμασταν τίποτα άλλο για την ευτυχία μας.
Δέχτηκα να το ξανασκεφτώ και όλη την «ηθικολογία» του θέματος και θα μου τηλεφωνούσε το άλλο βράδυ για την τελική απόφαση.

Η Άρτεμις, ο πλανήτης Ουρανός, που ήδη το σύμβολο του βρίσκεται σχεδόν παντού στις ταράτσες των κτιρίων με την μορφή της κεραίας των τηλεπικοινωνιών, σε αρσενικά ζώδια σε ένα άνδρα δείχνει στοιχεία της άνιμα και σε ένα γυναικείο ωροσκόπιο αντιδράσεις της σκιάς.
Σε θηλυκά ζώδια φτιάχνει την αριστερή πλευρά της Πηνελόπης.
Το βιοχημικό άλας του Υδροχόου είναι το Χλωριούχο Κάλιο, το καταλυτικό άλας και το παραμύθι της Ωραίας Κοιμωμένης είναι αντιπροσωπευτικό για τους Υδροχόους και την Εποχή τους…που έρχεται.
Μια Εποχή που υπόσχεται την αδελφοσύνη των ανθρώπων,τις μεγάλες ταχύτητες των ταξιδιωτικών μέσων,ταξίδια σε μακρινούς γαλαξίες,
την προστασία της φύσης και του πρασίνου, την καινούργια αστρολογία σαν αυτογνωστική μέθοδο και «χάρτη’ για τους ανθρώπους,αληθινή δημοκρατία της Αρετής, ενάρετων και ηθικών ανθρώπων,και το νερό του Υδροχόου,
παρ όλο που είναι ζώδιο του αέρα,το νερό της Γνώσης και του Πνεύματος να χύνεται άφθονο και να ξεπλένει…τους κόπρους του Αυγεία,από τα δύο ποτάμια που θα ενώσει ο Ηρακλής, αφού κατορθώσει να πιάσει το Ελάφι της Θεάς και την διδασκαλίας της!

Ο Ηρακλής, ο γιος του Δία και απελευθερωτής του Προμηθέα,
από τις αλυσίδες του,παίρνοντας τα Μήλα των Εσπερίδων
και αποφεύγοντας το Άτλαντα.
Ο Ηρακλής, βαδίζοντας τον δρόμο της Αρετήςκαι…αναζητώντας την Ελευθερία!

Την άλλη μέρα βγήκα μια βόλτα να το αναλύσω με τον εαυτό μου…. Περπάτησα μέχρι τον Εθνικό κήπο και το Ζάππειο.
Είχα καταλήξει στο συντηρητισμό άραγε;
Δεν είχα δικαίωμα να ξεκουραστώ και να απολαύσω αυτό που μου έδινε
μου πρόσφερε η ζωή;

Περπατώντας συνάντησα ένα φιλικό μου ζευγάρι και καθίσαμε να πιούμε ένα καφέ μαζί και να τα πούμε. Ο Νίκος με εργασιακές σχέσεις και δημοσιoγραφικές ανησυχίες στα ΜΜΕ, είχε παντρευτεί πρόσφατα μια πολύ νεώτερη γυναίκα από τρελό έρωτα.
Κάποια στιγμή η νεαρή σύζυγος του, απομακρύνθηκε από κοντά μας μιλώντας στο τηλέφωνο. Από το ύφος της κατάλαβα πως το πρόσωπο στην άλλη
πλευρά της γραμμής… την απασχολούσε πολύ.
Γύρισα και… διερεύνησα τον Νίκο.Το κατάλαβε και ο ίδιος αλλά είχε αποφασίσει να το δεχτεί και να κάνει πως δεν… το έβλεπε. Κατάλαβα όμως και εγώ,
για μένα για τον εαυτό μου ότι δεν μπορούσα να το παραβλέψω.
Δεν θα μπορούσε να είναι η Ιθάκη για μένα κάτι τέτοιο,όσο και να έμοιαζε με «παράδεισο».  Έπρεπε να φύγω. Συνειδητοποίησα πως δεν μπορούσα να το παραβλέψω, αν θα συνέβαινε κάποια στιγμή που ήταν λογικό και αναπόφευκτο.
Πηγαίνοντας σπίτι…είχα πάρει την απόφαση. Όμως όταν χτύπησε το τηλέφωνο,την συγκεκριμένη ώρα…δίστασα.
Είδα το δωμάτιο γύρω μου, τους τέσσερις τοίχους, ένα γραφείο αρκετά βιβλία, μερικές ταινίες και δύο αλλαξιές ρούχα μαζί με τις πρώτες άσπρες τρίχες στα μαλλιά. Νοστάλγησα την ανθρώπινη επαφή, την αγκαλιά, την αγάπη, την ξεκούραση. Φοβήθηκα την μοναξιά και πλησίασα στο τηλέφωνο.
Ας έκανα κάποιες παραχωρήσεις και λίγο …νερό στο κρασί μου.
Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Ας αρκεστώ… σε μερικά.

Άγγιξα το ακουστικό που κουδούνιζε επίμονα μετρώντας ως το τρία και…κράτησα την αναπνοή μου. Δεν το σήκωσα. Το άφησα στην θέση του. Γύρισα πίσω κοίταξα από το παράθυρο ένα ήλιο που είχε αρχίσει να δύει.

Κοίταξα αυτό, το Άπειρο, που με περίμενε μπροστά μου, αδυσώπητα,
έτσι, όπως με είχε κοιτάξει και …αυτό!
Κοίταξα την επόμενη γέφυρα που έπρεπε να διασχίσω και ένιωσα δέος.
Από πού να κρατηθώ;
Πώς να συνεχίσω;
Μόνο από μια έννοια,θα μπορούσα, την έννοια του πολεμιστή!

Ο ” πολεμιστής”, είναι κάτι παραπάνω, από απλή έννοια.
Είναι ένας τρόπος ζωής και αυτός ο τρόπος ζωής, είναι ο μόνος, που συμπεριλαμβάνει,ότι μπορεί να προβλεφτεί.
Χωρίς την έννοια του πολεμιστή, είναι αδύνατο να διαβεί κάποιος,
τα εμπόδια, που ορθώνονται στο μονοπάτι της Γνώσης.
Γι’αυτό είναι απαραίτητο στοιχείο η ίδια η ψυχική διάθεση του πολεμιστή και
όλα αυτά εμπεριέχονται,στην ίδια την ψυχική δομή του.
Ο πολεμιστής αντλεί από τις ίδιες τις σιωπηλές του πεποιθήσεις, όλη την ώθηση, που χρειάζεται για να δώσει την μάχη με σιγουριά.
Χωρίς μεμψιμοιρίες και χωρίς την ανάγκη να υμνηθεί.
Από την στιγμή που γίνεται αποδεκτή αυτή η λογική,ότι ο θάνατος είναι μόνιμος σύντροφος μας,μια γέφυρα σχηματίζεται.
Μια γέφυρα, που γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στον κόσμο της καθημερινότητας και σε κάτι, το οποίο βρίσκεται μπροστά μας χαμένο μέσα στην ομίχλη, που δεν φαίνεται πραγματικά.
Κάτι τόσο τρομερά ακαθόριστο, που να μπορεί να χρησιμεύσει ως σημείο αναφοράς, και παρόλο αυτά υπάρχει αναντίρρητα παρόν.
Η μόνη επίγεια ύπαρξη, ικανή να διασχίσει, αυτή την γέφυρα, είναι ο πολεμιστής.
Σιωπηλός μέσα στην πάλη του, ακάθεκτος, επειδή δεν έχει τίποτα να χάσει και ,
αποτελεσματικός, επειδή, έχει να κερδίσει τα πάντα!

Προχώρησα προς στο γραφείο.
Άνοιξα τα αγαπημένο μου βιβλίο, πολυχρησιμοποιημένο
και ένιωσα τα μάτια μου υγρά και κάποιες σταγόνες θαλασσινού αλμυρού νερού να κυλάνε στις σελίδες του.

Στις σελίδες μιας Οδύσσειας… ενός Ομήρου!

Άρτεμις Λεόν

21 ος αιών

και οι πολεμιστές της Λαϊον ακούνε τα τραγούδια του Δημόδοκου

και κρύβουν τα δάκρυα τους  κάτω από  κόκκινο πουκάμισο

ένα γαλάζιο γράμμα και άσπρο  μαντήλι …χαρτί.


Αρέσει σε %d bloggers: