Posts Tagged ‘Αριστοτέλης’

Μαγικές ασκήσεις …για ένα Ζυγό!

27 Μαΐου 2009

Venus

Venus

Α σκήσεις:
Ομορφιάς και θηλυκότητας !
 
Αφροδίτη!
Η θεά του έρωτα!
Η αισθητική, η αρμονία, το κάλλος, η αγάπη, η γλυκύτητα, η καλοσύνη,
η ευγένεια, η τρυφερότητα, η συνεργασία, η Ειρήνη!
Η Αφροδίτη η πανέμορφη κόρη του Δία και την Διώνης,
έχει ένα πατέρα στον 10 οίκο, πανίσχυρη εξουσία στον Αιγόκερω
και φυσικά σχετίζεται με όλα τα θέματα εξουσίας έμμεσα.
Το ενεργειακό της κέντρο βρίσκεται στην περιοχή των δύο νεφρών,
που δείχνουν και την άλλη πλευρά  του ρόλου της και των διπλών της ιδιοτήτων
και Ζυγίσιων δράσεων.
Η μαγική της Ζώνη στην περιοχή αυτή ‘δένει’ και συγκρατεί την αγάπη στο σώμα.
Αυτόν τον ‘κηστόν ιμάντα’, που ζήτησε και η πρώτη Κυρία του Ολύμπου, η Ήρα
για να γίνει πιο θελτική!
Στα θηλυκά ζώδια σε ένα ωροσκόπιο φτιάχνει την αριστερή πλευρά
της όμορφης Πηνελόπης που μερικές φορές, ο Όμηρος λέει ότι της μοιάζει,
ενώ σε αρσενικά ζώδια θα μπει πίσω στην Σκιά για μια γυναίκα
και θα δημιουργήσει μέρος της Άνιμα για ένα άντρα.
Πράγμα που σημαίνει ότι σε μια γυναίκα η υπερβολή ή η έλλειψη της γοητευτικής θεάς δημιουργεί αρκετά προβλήματα ορατά και στο φυσικό σώμα εκτός από τον χαρακτήρα και αποτελεί μια μορφή Ύβρεως όπως και οι άλλες δυσλειτουργίες στις ενέργειες των θεών.
Σε ένα άντρα μπορεί να του προσδώσει θηλυκά χαρακτηριστικά
ή να να δείξει τις αγαπημένες γυναίκες της ζωής του.
Θα δημιουργήσει λοιπόν φιλαρέσκεια, αυταρέσκεια επίδειξη, ροπή στην πολυτέλεια ναρκισσισμό , ακριβά γούστα, βεντετισμούς, την τέχνη για την τέχνη,
μπορεί φυσικά να φθάσει στην εκπόρνευση την πορνεία,στις πολλαπλές εύκολες ερωτικές σχέσεις χάριν και μόνο της επιβεβαιώσεις, την κολακεία, την ανεκτικότητα,
την αιώνια αναποφασιστικότητα, την υπερβολική νωχέλεια, τεμπελιά,
την συνεχή υποχωρητικότητα, την εκμετάλλευση, την σπάταλη.
Το Χόντος Σέντερς είναι πάντα το σύγχρονο άντρο της.
Τα αρώματα βέβαια… η ιδιαίτερη αδυναμία της, αφού ανήκει
στον αξόνα της όσφρησης,μαζί με την ΄μυτη΄του Άρη.
Στις ελλείψεις θα συναντούσαμε την έλλειψη στοιχειώδους αισθητικής,
το κακό γούστο, την αδιακρισία την έλλειψη τακτ, καλών τρόπων,
την έλλειψη αρμονίας, την δυσκολία να εκφράσει τα αισθήματα του,
να πάρει και να δώσει αγάπη, μιζέρια, απότομοι τρόποι, αγαρμποσύνη.
Είναι αυτονόητο ότι η εξύψωση της θεάς στην πραγματική της θέση
θα είναι ένα υπέροχο αποτέλεσμα για τον άνθρωπο, που θα μπορέσει
να αγγίξει την Αγάπη και τον Έρωτα με ένα Θείο τρόπο.
Στους Άθλους του Ηρακλή αντιστοιχεί στο καθαρισμό των Στάβλων του Αυγεία
και στην διαδρομή του Οδυσσέα είναι το σημείο της Σκύλλας και της Χάρυβδης,
ένα δύσκολο σταυροδρόμι για τους ταξιδευτές που θα επιχειρήσουν
να κάνουν αυτή την διαδρομή.
Το παραμύθι της Πεντάμορφης και του Τέρατος έχει αρκετές
από τις ιδιότητες της θεάς που κατορθώνει να μετατρέψει
ένα άγριο και άσχημο ¨Άρη σε ένα γενναίο και ευγενικό Ιππότη.
Το χρώμα της είναι το απαλό ροζ και το εκθαμβωτικό φούξια ,
αν και όλες οι παστέλ αποχρώσεις των χρωμάτων θεωρούνται σικ από μια εστέτ θεά.
Το βιοχημικό άλας της Αφροδίτης του Ζυγού είναι ,
το Φωσφορικό Νάτριο, το αντιόξινο άλας.
Η λειτουργία του είναι να διατηρεί την ισορροπία μεταξύ των οξέων
και των υγρών του σώματος, έχει μια αντιόξινη αλκαλική δράση.
Πετυχαίνει να διατηρεί την ιοντική ειρήνη, την ισορροπία του ΡΗ.
Το μέταλλο της ο χαλκός και πρόσφατα οι επιστήμονες ανακάλυψαν
τις ιδιότητες των πεπτιδίων του χαλκού στην δημιουργία
ενός επιθυμητού κολλαγόνου,
παράγοντας κα τις αντίστοιχες καλλυντικές κρέμες.

Τα περιστέρια πάντα χορεύουν στο κεφάλι της !
Η μέρα της είναι η Παρασκευή μαζί με τον Ποσειδώνα,

που τη φιλοξένησε στα κύματα του και οι άνθρωποι της Παρασκευής
έχουν στοιχεία του χαρακτήρα της.
Οι κινήσεις απαλές, χαριτωμένες ακριβείς, όχι αδέξιες και άγαρμπες μαζί με
το μπαλέτο για… τα κορίτσια και μόνο.
Η παρακολουθηση και συμμετοχή σε καλλιστεία καλύτερα να αποφεύγεται, ως άκρον αντιαισθητικό θέαμα, ‘κρεμασμένων’ κρεάτων σε κρεοπωλείο.
Η επιλογή ταινιών κοινωνικού τύπου όχι πολύ γλυκανάλατων και ψεύτικα μελό.
Τα μουσικά κομμάτια σοφτ αλλά όχι υποτονικά γιατί πέφτει τελείως η ενέργεια.
Ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας της και η ώρα της είναι η Δύση,
που πάντα έχει ένα κοινό να την θαυμάζει και να την απολαμβάνει.
Το επίγειο πρότυπο ομορφιάς είναι, ως γνωστόν η ωραία Ελένη,
που για χάρη της έγινε ένας ολόκληρος πόλεμος!
Η Ωραία Ελένη που αντιπροσωπεύει την ομορφιά !
Την ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο και που παρόλο αυτόν τον πόλεμο, κανείς ποτέ,
δεν τόλμησε να την κατηγορήσει για κάτι ούτε μετάνιωσαν για αυτόν,
αυτοί που… τον έκαναν.
Έπρεπε να πάρουνε την Ωραία Ελένη πίσω με οποιοδήποτε τίμημα.
Τι έπρεπε να πάρουν;
Τι ήταν πίσω από τα τείχη της Τροίας που άξιζε αυτό το τίμημα;
Γιατί αυτά τα τείχη είναι φτιαγμένα από θεούς και γιατί κάποιοι
δεν θα μπορέσουν ποτέ να τα κυριεύσουν
και θα μείνουν ‘περιπατώντες νεκροί και άμορφα πτώματα έξω από αυτά;
Η απάντηση είναι σχετικά απλή.
Έχει την τρομερή δύναμης μιας πολύπλοκης απλότητας!
Η ομορφιά καταλήγει στην μορφοποίηση ενός άμορφου όντος
με την επαναδιευθέτηση της ενέργειας, την επαναδιάταξη.
Ο Αριστοτέλης εδώ έχει τον πρώτο λόγο με την έννοια της εντελέχειας
και την σύνδεση με το Σκοπό.
Για να συμβεί αυτό να μπορεί κάποιος να δώσει μορφή
– ομορφιά στον εαυτό του ή στα πράγματα γύρω του-
χρειάζεται όμως…Γνώσεις , γνώσεις υψηλού επιπέδου, απόκρυφες ίσως και μυστικές.
Χρειάζεται … την ΓΝΩΣΗ!
Αυτό ήταν κρυμμένο πίσω από τα τείχη της Τροίας και για αυτό πολέμησαν κάποιοι
και εξακολουθεί να είναι απρόσιτο για πολλούς ανθρώπους
που δεν θα μπορέσουν επαναδιατάξουν το εσωτερικό τους πλέγμα
και να γίνουν… όμορφοι.
Και αυτό διεκδίκησαν τόσο επίμονα και πήραν πίσω.
Την γνώση και την ικανότητα να ξαναφτιάξουν τον εαυτό τους
ένα Όμορφο Άνθρωπο.
Η ζηλευτή κόρη του Δία εκτός από τον έρωτα που έχει στην ακολουθία της
και στοχεύει τις καρδιές των ανθρώπων σχετίζεται με όλα τα θέματα ΄τέχνης’.
Την τέχνη στην καθαρή της και κρυστάλλινη μορφή,
όπως αυτή που γνώρισε ο κόσμος την εποχή του Κλασικισμού,
δρώντας παράλληλα σαν την πολικότητα της Εποχής του Κριού.
Μια τέχνη που είχε σαν μέτρο τον άνθρωπο και την αρετή
και χρησιμοποιούσε την χρυσή τομή σαν την κορύφωση της τελειότητας.
Μια τέχνη ,την οποία ο Χέγκελ θεωρεί ότι δεν υπάρχει ωραιότερη
και ούτε μπορεί να γίνει και ότι το Πνεύμα,
είχε αρκετή ελευθερία να γίνει ένα με την μορφή και να την κατοικήσει.
Αλλά, και με την ομιχλώδη τέχνη του Ποσειδώνα,
που ακολούθησε την Εποχή των Ιχθύων, μιας και συνδέεται μαζί του, αναδυόμενη από των αφρό των κυμάτων του.
Ο ρόλος της Ποσειδώνειας τέχνης είναι αρκετά διφορούμενος,
υπνωτιστικός και παγιδευτικός ,
αφού σχετίζεται με τα μήλα των Εσπερίδων και τον πονηρό Άτλαντα
που είναι στην διαδρομή για… τον κήπο.
Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…
Καταληκτικά,
λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι ένα μικρό ασήμαντο Έγώ΄,
διεκδικεί θαρραλέα και τολμηρά την ύπαρξη και μια θέση κάτω
από ένα λαμπερό ήλιο σε μια σκληρή μονομαχία,
στην γαλαζοπράσινη μικρούλα Γη
και… την κατακτά περήφανα!
Μετά όπως και σταδιακά θα αρχίσει αυτό το Εγώ,
να ανακαλύπτει και να νιώθει πολύ καλύτερα στο Εμείς
και θα αναζητήσει λύσεις συνύπαρξης, ευφυούς συνεργασίας
και γέφυρας μεταξύ τους.
Γιατί πάντα στην τελική φάση της πορείας
το Εμείς είναι καλύτερο από το Εγώ
και λιγότερο μοναχικό σε ένα τόσο δύσκολο ταξίδι,
όπως είναι το ταξίδι του Ανθρώπου.
Και η λαμπερή και τόσο τέλεια όμορφη θεά του Ολύμπου,
βρίσκεται πάντα σε ένα ΕΜΕΙΣ…

…από τα μυστικά μονοπάτια
της αστρολογίας
…του 21ου Αιώνα

.
…ανάμεσα στην Σκύλλα και την Χάρυβδη
τραγουδούν… σε Φα δίεση!
Scylla and Charibdi

Scylla and Charibdi

Scylla and Charibdi

Scylla and Charibdi

Advertisements

Η φαινομενολογία, η διυποκειμενικότητα και η κρίσιμη μάζα!

13 Μαΐου 2009

 Η κρίσιμη μάζα και η φαινομενολογία της

….διυποκειμενικότητας.

Χ ούσσερλ:
Λογικές έρευνες!

Η φαινομενολογία είναι ένα φιλοσοφικό σύστημα , που έχει χρησιμοποιηθεί από τους κύκλους της φιλοσοφίας, τον 18ον αιώνα.
Φαινομεναλισμός, φαινομενισμός ή φαινομενοκρατία.
στις αρχές του προσδιορισμού του όρου, σήμαινε την απομάκρυνση της συνείδησης και της εμπειρίας από το βασίλειο των συνιστωσών της πρόθεσης και την περιγραφή τους μέσα σένα φιλοσοφικό πλαίσιο. Σε αντίθεση με όλες τις ξύλινες γλώσσες, γνώριζε ο ίδιος ο Χούσσερλ ότι δεν υφίσταται φιλοσοφία, εάν δεν ξεκινάμε από τη συγκροτούσα συνείδηση, και την θεωρούσε «φαινομενολογική» αφετηρία.
Εγκατεστημένος από θέση αρχής στην καρτεσιανή παράδοση της υποκειμενικότητας και της συνείδησης, χρειαζόταν να δείξει ποιους δεσμούς με τον κόσμο έπρεπε να κόψει αυτή η φιλοσοφία προκειμένου να γίνει η ιδεολογία ενός νέου κόσμου που αντικατοπτρίζει την καθολική του αποξένωση.
Έμενε να ξαναβρεθεί λοιπόν η χωροποιημένη προοπτική της συνείδησης,η διυποκειμενικότητα , ως όρος δυνατότητας της αυτοσυνειδησίας, της οποίας το ανεξάντλητο βάθος είναι το σώμα…
Κανείς δεν μας εμποδίζει βεβαίως να «αναλύσουμε» τον άνθρωπο σε συνείδηση και σώμα, αλλά τότε δεν υφίσταται πουθενά πλέον η πραγματική οντότητα για την οποία μιλούσαμε και μένουμε με δύο κενές αφαιρέσεις, που είναι η κατασκευή του καρτεσιανού ορθολογισμού, πτωχού απόηχου μιας φοβικής θεολογίας.
Εδώ λοιπόν ολοκληρώνεται, αλλά δεν κλείνει, ο διαλεκτικός κύκλος:

αν η συνείδηση έχει την έγκυρη δικαιοδοσία να συγκροτεί τον κόσμο είναι επειδή είναι η ίδια συγκροτημένη από αυτό το οποίο συγκροτεί, θα κάνει το αποφασιστικό βήμα να ορίσει αυτή τη συγκρότηση, μεσολαβητικό κρίκο, ως έκφραση δημιουργίας.

Η αλλαγή της συνείδησης και της αντίληψης, αλλάζει την δημιουργία!

Το μυστικό της σύστασης του κοινωνικού είναι, όπως γνώριζε ήδη ο Χούσσερλ,

η διυποκειμενικότητα, και η εξιχνίασή της απαιτεί ν’ αποχαιρετίσουμε οριστικά κάθε απλοϊκό όνειρο «αντικειμενικότητας».
Αυτό, είναι ένας τρόπος σκέψης, ο τρόπος που επιβάλλεται, όταν το αντικείμενο είναι «άλλο» και απαιτεί να μεταμορφωθούμε εμείς… οι ίδιοι»
Θα δείξει αυστηρά εκείνο, που οι παρωπίδες του φυσικού επιστήμονα, ακόμη και του υποτιθέμενα μεγαλοφυούς, τον κάνουν οριστικά ανίκανο να συλλάβει:
ότι η «αλήθεια της επιστήμης» ενέχει πάντα περισσότερο ψεύδος απ’ όσο η απλοϊκή προφάνεια του κοινού νου, εφόσον αρνείται να καταλάβει ότι η ίδια δεν είναι άλλο από μια τεχνική μετάφραση ενός γεγονότος τής εμπειρίας, που έχει ενδεχομένως κάποια χρησιμότητα εν σχέσει προς ειδικούς πρακτικούς σκοπούς, μόνον εάν παραμένει στην αρμόζουσα «θέση της μέσα στην ολότητα του ανθρώπινου κόσμου» ως προστάδια της υπερβατολογικής αναγωγής.
Αυτή είναι η ιστορική έρευνα της ανάπτυξης της συνείδησης και της εμπειρίας από τις πρωταρχικές αισθήσεις έως την λογική σκέψη.
Με απλά λόγια μόνο τα φαινόμενα μπορούν να γίνουν γνωστά ή απλά τα συνειδησιακά γεγονότα, υποκειμενικά συναισθήματα, μπορούν να γίνουν γνωστά όχι η ουσία των πραγμάτων.
Ο Χούσσερλ υποστήριξε ότι η φαινομενολογία είναι μια φιλοσοφική μέθοδος για την μελέτη της πρωταρχικής ουσίας των πραγμάτων.
Μια μελέτη για την δράση που ενσωματώνει αυτή η ουσία στην ροή της καθημερινής εμπειρίας.
Είχε την πεποίθεση ότι το όν μπορεί να αναγνωριστεί άμεσα και ενορατικά στην ουσία του και η φαινομενολογία περιγράφει τον χαρακτήρα και την ουσία του όντος με βάση αυτό που φαίνεται.
Δρα διαφορετικά από την οντολογία που περιγράφει τι μπορεί και τι οφείλει να είναι το ον.
Είναι μια υπερβατική φιλοσοφία που ασχολείται μόνο με ότι απομένει μετά την εφαρμογή μιας αναγωγής.
Η σχέση του γενικού με το ειδικό δεν είναι αρκετά πλούσια ώστε να οριοθετήσει την διαφορά αναγωγής και επαγωγής.
Οποιοδήποτε σύγχρονο βιβλίο λογικής θα κάνει την διαφοροποίηση αυτών των δυο όρων σε επίπεδο συνεπαγωγής των αποτελεσμάτων. Δηλαδή, αν τα συμπεράσματα μιας πρότασης προκύπτουν αναγκαστικά από τους αρχικούς συλλογισμούς, τότε το επιχείρημα είναι αναγωγικό. Αν τα συμπεράσματαπροκύπτουν με κάποια πιθανότητα από τις αρχικές υποθέσεις, το επιχείρημα είναι επαγωγικό .
Ο Αριστοτέλης και Πλάτωνας ήταν οι «μάγοι» της επαγωγικής και αναγωγικής σκέψης.
Ο Χούσσερλ ονόμασε την αναγωγή epoch και εννοούσε την περιστολή του νοήματος ή την αναστολή της κρίσης.
Επιστροφή στις πηγές ήταν το σύνθημα του και προϋποθέτει ένα κόσμο που υπήρχε πριν την εμφάνιση της σκέψης..
Είχε την πρόθεση να γίνει η φαινομενολογία μια μέθοδος για την προσέγγιση της εμπειρίας της ζωής την στιγμή που αυτή συμβαίνει στο χώρο και στο χρόνο..
Ήταν μια προσπάθεια να περιγραφεί άμεσα αυτό που συμβαίνει χωρίς να χρειάζεται να σταματήσουμε για να σκεφτούμε την προέλευση της ή τις αιτιώδεις ερμηνείες της.
Παρόλο που ο Σαρτρ και άλλοι φιλόσοφοι διαμόρφωσαν την φαινομενολογία να ταιριάζει στις προδιαγραφές τους η ίδια αρνείται να οριστεί και βρίσκεται ακόμη στην διαδιακασία και σε μια ρευστή κατάσταση ορισμού..
Στο κόσμο των πολεμιστών, οι πολεμιστές διευρύνουν τις παραμέτρους αυτού που μπορούν να αντιληφθούν μέχρι το σημείο να αντιλαμβάνονται συστηματικά το Άγνωστο και αναστέλλουν την επιρροή του συνηθισμένου συστήματος ερμηνείας που διαθέτουν και της κοινωνικής διαμόρφωσης.
Με αυτή την έννοια πάνε ένα βήμα παραπέρα από τις διανοητικές ασκήσεις των φιλοσόφων, αναμορφώνουν το φυσικό σώμα και την συνείδηση, επαναδιατάσσοντας την ενέργεια και εκτελούν το μαγικό πέρασμα.
Η πρόθεση και η διυποκειμενικότητα είναι απαραίτητες για να επιτευχθεί η κρίσιμη μάζα, που θα αλλάξει την αντίληψη ενός κοινωνικού κομφορμισμού και θα επιχειρήσει το κβαντικό άλμα της συνείδησης, έχοντας πετύχει η ίδια την βαθιά μεταμόρφωση και αλλαγή του προσωπικού νησιού της.
Ως διυποκειμενικότητα μπορεί να οριστεί μια συνειδησιακή αλληλεπίδραση, η οποία λαμβάνει χώρα στο ομαδικό ασυνείδητο.
Οι άνθρωποι δημιουργούν μια αυτόνομη οντότητα, μια σκεπτομορφή, θεούς, ειδώλα, σταρ, έννοίες , αυτοκρατορίες, όταν κάνουν εγγραφές στο ασυνείδητο.
Με αυτό τον τρόπο αυτή η σκεπτομορφή, αποκτά μια μεταφυσική και υπερβατική διάσταση που δεν έχει από μόνη της.
Όταν έχουμε κάνει μια συμφωνία μια συνομολόγηση από πολλούς μαζί ανθρώπους, το αντικείμενο της συνομολόγησης αποκτά τεράστια δύναμη.
Αυτή η συμφωνία γίνεται μερικές φορές συνειδητά και άλλοτε καθόλου..
Η πιο ισχυρή γίνεται στο ομαδικό υποσυνείδητο που μετέχουμε όλοι.
Στα σημεία που συναντώμεθα και συμφωνούμε , δυναμώνουν και αποκτούν ανεξάρτητη ισχύ.
Από την άλλη πλευρά, αν συμφωνήσουμε και αποσύρουμε την υποστήριξη μας από ένα κοινό τόπο του ομαδικού ασυνειδήτου, αυτός ο χώρος κλονίζεται καταρρέει.
Έτσι εξηγούνται απότομες ιστορικές , κοινωνικές αλλαγές και πτώσεις αυτοκρατοριών.
Πρόθεση είναι η προγραμματισμένη θέληση για την εξυπηρέτη ενός σκοπού.
Μια ισχυρή πρόθεση συνοδευόμενη από κρίση και λογική βρίσκεται πολύ κοντά σε αυτό που ονομάζουμε απόφαση.
Μια τέτοια απόφαση μπορεί να μετακινήσει ακόμη και… βουνά.
Πόσες τέτοιες αποφάσεις αρκούν και από πόσους ανθρώπους;

Πόσοι άνθρωποι μπορούν να αποτελέσουν την κρίσιμη μάζα «μιας συντροφιάς»;

Στην κβαντική φυσική, μαθαίνουμε ότι όταν κάτι φθάνει σε κρίσιμη μάζα, που είναι το 51% της συλλογικής ενέργειας, της δόνησης και της συνειδητότητας για οτιδήποτε από αυτά μιλάμε, μια μετατόπιση χωρίς κανένα εμπόδιο πραγματοποιείται. Παραδείγματος χάριν, όταν αυξάνεται ένα ηλεκτρόνιο και δονείται, στο σημείο του 51% της ενέργειας, της δόνησης και της συνειδητότητας εκείνο το ηλεκτρόνιο φθάνει στην υψηλότερη δόνηση, τα υπόλοιπα 49% αφομοιώνονται αμέσως στη νέα συχνότητα.

Ίσως σε τελική ανάλυση να είναι θέμα ποιότητας και όχι ποσότητας. Δύο Χόμπιτ στάθηκαν αρκετά για την συντροφιά και τελικά
κατόρθωσαν να μεταφέρουν ένα δακτυλίδι εξουσίας σκοτεινής και να το καταστρέψουν.

Πόσοι «άνθρωποι»… θα ήταν αρκετοί!
Μπορούν 300 επίλεκτοι πολεμιστές απέναντι ενός σύγχρονου Δαρείου
δεσμεύοντας όμως τον Εφιάλτη, να κρατήσουν
τα στενά των Θερμοπυλών;

Είναι άραγε « το 300»

… μαγικός αριθμός
μιας κρίσιμης μάζας;

300 πολεμιστές της Λάϊον
25 αιώνες μετά…

Αρέσει σε %d bloggers: