Posts Tagged ‘Ενέργεια’

10. Η Καλυψώ

16 Ιανουαρίου 2010

 …και η θλίψη μιας φυλακής.

 Αναζητώντας  τις απαντήσεις…

Οι ερωτήσεις ενός ταξιδευτή της γνώσης

Φορούσα ένα φθαρμένο τζιν παντελόνι και ένα όχι τελείως
κατάσπρο μπλουζάκι, σκονισμένο με αλμυρές σταγόνες πάνω του και στο μέτωπο μου και άρχιζα να διασχίζω την τέταρτη δεκαετία της ζωή μου, λίγο μετά τα 30, όταν άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα η «Καλυψώ»!
Μια παρουσία εντυπωσιακή, ψηλή, γοητευτική με απροσδιόριστο τρόπο, με ένα αέρα εξουσίας και υπεροχής και με βλέμμα αστραφτερό διεισδυτικό κοφτερό.
Η νεανικότητα και η σπιρτάδα που απέπνεε, δεν ήταν αποτέλεσμα της νεότητας, γιατί έμοιαζε νάρχεται από πολύ παλιά, αλλά μιας αύρας μαγνητικής και ενός ξεχωριστού τύπου ανθρώπου.
Αγωνιζόμουν εκεί την στιγμή να διορθώσω μια μηχανή που είχε χαλάσει
και την άκουσα να με ρωτάει με μια φωνή κυρίαρχη, δυνατή, επιβλητική,
που ποτέ δεν θα είχε ακούσει το «όχι» σαν απάντηση, μαζί με ένα μυστηριώδες χαμόγελο, σαν να με είχε στο χέρι της και σαν να με γνώριζε πολύ καλά.

-Ασχολείσαι πάντα με τόσο πάθος και τόσο σοβαρά με ότι καταπιάνεσαι;
Έφθασε… η φωνή στα αυτιά μου.
Έψαξα να βρω τα λόγια της απάντησης προσφέροντας ένα κάθισμα και ένα καφέ για να κερδίσω χρόνο.
Για πρώτη φορά δεν τα βρήκα και προτίμησα την λύση της ανίχνευσης της κατάστασης, προσπαθώντας να καταλάβω που βρίσκομαι και με ποιον έχω να κάνω.
Φαινόταν να ξέρει το παιγνίδι πολύ καλύτερα από εμένα και συνέχισε την συζήτηση με ένα αέρα χαλαρότητας ξεγνοιασιάς και ιδιαίτερης αβροφροσύνης.
Με ρώτησε κάτι για την δουλειά, αλλά δεν φαινόταν να ενδιαφερέται πολύ και γρήγορα η συζήτηση… κύλησε αλλού.
Ήταν ένα διαφορετικό είδος συζήτησης πέρα από τα τετριμμένα και τα κλασσικά, που το εντόπισα αμέσως και με συνεπήρε.
Άλλη λογική, άλλη αντίληψη, άλλη όραση των πραγμάτων και δεν το έκρυψε.
Ένιωσα να με τυλίγει μία γοητευτική μαγεία και ανησύχησα όταν έφυγε, αν θα ξανάρθει, αλλά συγκρατήθηκα και δεν ρώτησα.
Ξαναήρθε όμως μερικές φορές με κάποιο πρόσχημα και με κάλεσε να την επισκεφτώ στο «νησί» της.
Ένα φρούριο, που ήταν απόρθητο και σπάνια πατούσε το πόδι του κανείς εκεί.
Πήγα και,  έμαθα πολλά κοντά της.

Βλεπόμασταν πάντα μεσημέρι και τρώγαμε μαζί.
Τα βράδια είχε δουλειά και άλλες ασχολίες.
-Ξέρω ότι ζητάς και αναζητάς την γνώση μου είπε και πρέπει να σκεφτείς τι μπορείς να δώσεις για αντάλλαγμα.
-Πολλά!
… απάντησα εκτός από ένα:
– Την Ελευθερία μου!
-Πιστεύεις ότι είσαι σε θέση να γνωρίζεις τι είναι και τι σημαίνει Ελευθερία;
Μου το αντιγύρισε προκλητικά.
-Μπορείς να δώσεις ένα ορισμό ή θα καταφύγεις στην ποίηση …υπεκφεύγοντας;
Ήταν αμείλικτος ο τρόπος όπως και… οι ερωτήσεις.

-Θα προσπαθήσω …απάντησα, μη θέλοντας να υποταχθώ στο στρίμωγμα και στο σφυροκόπημα των διεισδυτικών καταιγιστικών ερωτήσεων.
-Δεν θα απαντήσω με ποίηση που θα χλευαστεί, ούτε με λόγια άλλων που διάβασα παπαγαλίζοντας,
θα απαντήσω με δικές μου λέξεις ψιθύρισα… προσπαθώντας να ορθώσω ένα ανάστημα.
-Ελευθερία για μένα είναι η γνώση η γνωριμία με τον εαυτό μου,
τόσο της φωτεινής πλευράς όσο και της σκοτεινής και η μοναδική αξία της γνώσης είναι αυτή και όχι η χρησιμοποίηση της για την κυριαρχία και την εξουσία πάνω στους ανθρώπους.
Δεν θέλω δεν με ενδιαφέρει να διευθύνω μια φυλακή σαν δεσμοφύλακας.
Μέσα θα είμαι με τις ίδιες αλυσίδες να με δένουν με τους κρατούμενους.

-Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την ελευθερία τους;
Συνέχισε απτόητα.
-ή μήπως για την ειρήνη και την αγάπη που μιλούν συνέχεια,
λέξεις που βαυκαλίζονται και αυτάρεσκα επαναλαμβάνουν γιατί τους αρέσουν τα ωραία λόγια και η ηχώ τους.
Δες τους ανθρώπους όπως είναι τόνισε… μη τους ωραιοποιείς.
Όταν δεν φοράνε την ψεύτικη επίδειξη φιλανθρωπίας και καλοσύνης, τα δήθεν συναισθήματα και ευαισθησίες και τις ωραιοπαθείς ευγένειες, αλλά και τις «τζάμπα μαγκιές»
Δες τους ανθρώπους γυμνούς, όπως είναι:
Αβέβαιοι, ανασφαλείς,εγωκεντρικοί, ημιμαθείς, αυτοκαστροφικοί, ναρκισσιστές, λάγνοι, αρχομανείς και το κυριότερο, έχουν την ηλίθια αυτή πεποίθεση ,ότι θα ζήσουν για πάντα, για να επαναλαμβάνουν, όλη αυτή την «λογική» του παράλογου..
Δες τους ανθρώπους, χωρίς την βιτρίνα, το προσωπείο τους.
Δες τους πόσο αχάριστοι μικροπρεπείς είναι και πως θα συμπεριφερθούν
στην πρώτη ευκαιρία εξουσίας και ανοχής που θα τους δοθεί.
Δες τις ορινιθοασχολίες τους τα ενδιαφέροντα τους.
Πιστεύεις ότι αξίζουν κάτι καλύτερο εκτός από τις αλυσίδες τους;
Είναι ο ιός πάνω στη γη! …συνέχισε επιγραμματικά.

Οι άνθρωποι δεν θέλουν αληθινά την ελευθερία, τους φοβίζει ή δεν την καταλαβαίνουν.
Χρησιμοποιούν τη λέξη ελευθερία, ποιητικά, και είναι η μόνη ποίηση που επιτρέπουν τόσο συχνά στον εαυτό τους.
Οι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι, θέλουν να έχουν «δικαιώματα».
Θέλουν «να έχουν το δικαίωμα» να κάνουν κάτι, να λένε κάτι, ή να είναι κάπως και θέλουν ευτυχία. Δεν θέλουν ελευθερία, τί να την κάνουν;
Και ο άνθρωπος είναι ευτυχισμένος μόνο αν είναι εξαρτημένος.
Οι άνθρωποι, από τη φύση τους, είναι απόλυτα εξαρτημένοι από τα πάντα, επιθυμούν την εξάρτηση, μ’ αυτήν νιώθουν καλά, την αποζητούν. Το να αποζητάς την ελευθερία, την ανεξαρτησία, είναι σαν να θέλεις να είσαι δυστυχισμένος.
Δεν θέλουν να είναι ανεξάρτητοι. Δεν μπορούν να είναι ανεξάρτητοι. Απλά το λένε για να κάνουν τους έξυπνους, τους διαφορετικούς. Αυτό είναι όλο.
Είχε δίκιο για την περιφρόνηση και την υποτίμηση του ανθρωπίνου είδους, όμως δεν θα έπεφτα αμαχητί.
-Είναι ακριβώς έτσι όπως τα λες και δεν τρέφω πολλές ψευδαισθήσεις,
όμως δεν μπορώ και δεν πρέπει να ξεχάσω κάτι πολύ ουσιαστικό,
Δήλωσα αποφασιστικά.
-Τι; ρώτησε με αδημονία.
Είμαι και εγώ έτσι είναι μέρος της φύσης μου, είναι ένα μέρος τους εαυτού μου, όπως είναι και δικό σου είπα περνώντας στην αντεπίθεση δεν μπορώ να το παραβλέψω και να γίνω τύραννος πάνω στους συνανθρώπους μου, μόνο δίπλα τους θέλω να είμαι και να προσπαθούμε μαζί να κλείσουμε τις πληγές της κοινής αιμοραγίας μας.
Χωρίς αυτούς δεν μπορώ να γνωρίσω τον εαυτό μου και δεν θέλω ένα κόσμο χωρίς ανθρώπους και να κλειστώ… σε απρόσιτα νησιά!

Ο άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος γιατί φοβάται την ελευθερία.
Κι όταν δεν τη φοβάται αυτός, τη φοβούνται οι άλλοι, στο πρόσωπό του, πάνω απ’ όλα, φοβάται το άγνωστο δηλαδή τον θάνατο.
Είμαστε όντα της συνήθειας της ρουτίνας. Αν είμαστε κλεισμένοι στο βολικό, γνωστό, ασφαλές κελί μας, που το έχουμε συνηθίσει κιόλας, γιατί να ρισκάρουμε εκεί έξω στο άγνωστο, άβολο, ανασφαλές και ασυνήθιστο σύμπαν;
Είναι πρόκληση να είσαι ελεύθερος, και να θέλεις να είσαι ελεύθερος όταν όλοι γύρω σου είναι δούλοι του συστήματος ή του ρόλου τους.

Πρέπει να κρυφάκουσε ο Λανς Φον Τρίαρς τις συζητήσεις μας για να φτιάξει τον καταπληκτικό διάλογο της Γκρέις και του αρχιμαφιόζου πατέρα της,στο τέλος του Dodville.

-Εσύ έχεις την υπεροψία… μου είπε.
Πιστεύεις πως αξίζουν μια ευκαιρία και θέλεις να την δώσεις.
Πάσχεις από την υπεροψία και το σύνδρομο του ήρωα,
με κατακεραύνωσε.
Πάρε ένα άνθρωπο, αβέβαιο, ανασφαλή, ανέραστο,, υποτελή, αμαθή ή ημιμαθή, δίδαξε τον, κάντο να σταθεί στα πόδια του, δώσε του ουσιαστικές γνώσεις, δώσε του δύναμη, αυτοπεποίθεση, αγάπη ενδιαφέρον, λύτρωσε τον από τον φόβο ευεργέτησε τον και δες τι θα σου ανταποδώσει.
Δες την τέχνη της αποπλάνησης,
THE SHAPE OF THINGS
και ψάξε για μια καλή απάντηση.

Δες πως καραδοκούν όλοι, δίπλα στους κυβερνήτες εξουσιαστές, οι μανδαρίνοι για να πάρουν την θέση τους στην θέση της Εύας και
πως γίνονται  χειρότεροι από αυτήν, νομοτελειακά, στο all about eve.

Στην καλύτερη περίπτωση, μου είπε θα καταλήξεις να παίζεις χαρτιά με τον ξάδελφο σου, όπως έκανε η Βιριδιάνα στην ταινία του Μπουνιουέλ, αφού έδωσε την περιουσία της στους φτωχούς και άστεγους για να τους βοηθήσει.

Ήξερα σε τι πράγμα αναφερόταν και θα συνεχίζαμε το κονταροχτύπημα
για πολύ καιρό…
Είχα συναντήσει και με είχε βρει, ένας άξιος αντίπαλος και η δύναμη του βασιζόταν στην πνευματική του υπεροχή και στο υψηλού βαθμού επίπεδο των γνώσεων του.
Το γεγονός ότι με γνώριζε πολύ καλά και βαθιά, θα έκανε αυτόν τον γύρο και την αναμέτρηση πολύ πιο δύσκολη, γιατί μου άρεσε κιόλας και με γοήτευε παρά πολύ… αυτή η «Καλυψώ» που αποφάσισε να μου αποκαλυφθεί.

Καλημέρα σε όσους αποκαλύπουν
την μορφή των πραγμάτων καλύπτοντας τα
συγχρόνως με ένα μαγικό
Μαγιάτικο μανδύα
και …σε όσουν αντιστέκονται
και τολμούν να σκέφτονται ακόμη!

Ο 10ος οίκος είναι η Καλυψώ!

Είναι ο Αιγόκερως, η εξουσία και όλες οι μορφές της, ο Ουρανός, ο Κρόνος, που κατάπιναν τα παδιά τους και,
ο Ζευς που την στερεώνει με την βοήθεια της Αθηνάς,
η θέση του δένδρου στο κήπο,
αν είναι στο κέντρο, στην άκρη παραμερισμένο, αν φαίνεται,
αν επισκιάζεται αν καλύπτεται πίσω από κάτι άλλο.

Είναι ο Ερυμάνθιος Κάπρος του Ηρακλή που συλλαμβάνεται σε ψηλά παγωμένα χιονισμένα απρόσιτα βουνά.
Είναι τα γόνατα στο σώμα του ανθρώπου, αυτών που λυγίζουν στην θέα και θέαση των κυρίαρχων αφεντάδων…
Είναι ο πατέρας σαν πρώτη μορφή εξουσίας που βιώνει ένα παιδί σε μια πατριαρχική κοινωνία.
Η έννοια της εξουσίας είναι πολύπλοκη υπόθεση και πολυδιάστατη πολυεπίπεδη και ένα πανάρχαιο πρόβλημα, σχεδόν όσο και η εμφάνιση του ανθρώπου επί την γης και η υλοποιήση, η ενσάρκωση του πνεύματος του.
Είναι σχεδόν «ένστικτο» με πολλές διακυμάνσεις που κυμαίνεται από
την εξουσία και κυριαρχία σε ένα υπάκουο κατοικίδιο υποταγμένο που θα κρατήσουμε φυλακισμένο, μέχρι στην εξουσία του πατέρα, της μητέρας πιθανόν, του διευθυντή, του προϊστάμενου, στην εξουσία του κράτους με τις διάφορες μορφές του πολιτεύματος, στην θρησκευτική εξουσία με την επιβολή συγκεκριμένης θρησκείας σε μία χώρα,στην σύγχρονη αόρατη εξουσία δικτατορία των πολυεθνικών μέχρι στον κ.Σμιθ και τον Αρχιτέκτονα του MATRIX.

Είναι στην ουσίας «εκτός ουσίας» όπως ετυμολογείται η λέξις,
μίας σχέση πάντα αφέντη και δούλου αρρωστημένης αλληλεξάρτησης.
Θύτη και…… θύματος.
Κυρίου και υποτελούς.
Τυράννου και… πολεμιστή.

Ας την γνωρίσουμε από κοντά την μεγάλη και σε ηλικία πολλών αιώνων θεά,
απομονωμένη στο νησί της που ποτέ δεν πηγαίνει και δεν φεύγει άνθρωπος χωρίς την άδεια της και σπάνια της έχουν… όχι.

Το νησί της Καλυψούς
και… η κυριαρχία του κόσμου!

Η εξουσία, ο 10ος οίκος, το Ζενίθ, το υψηλότερο σημείο ενός πανόπτη οφθαλμού, πλαισιώνεται αριστερά από τον 9ον οίκο και δεξιά από τον 11ον.
Κυβερνά πάντα με κάποιους νόμους, τους νόμους του 9ου οίκου και την πολιτική του 11ου μαζί με τις μορφές του πολιτεύματος.
Κάποιους νόμους που κόβει και ράβει στα μέτρα που την εξυπηρετούν με την βοήθεια των θεοκρατικών σειρήνων, της γραφειοκρατικής δικαιοσύνης και των πολύπλοκων νόμων που συντηρεί και καθιερώνει το σινάφι των μεγαλοδικηγόρων και των χρηματοδοτούμενων κομμάτων.
Συντηρείται από την ενέργεια των απλών ανθρώπων ανθρώπων, που φροντίζει να κρατάει σε μια κατάσταση ημιθανή, ούτε να ξυπνάνε πολύ και να καταλαβαίνουνε πολλά, αλλά ούτε και πεθαμένοι τελείως, γιατί χρειάζεται υπηρέτες και δούλους και οι πεθαμένοι, ως γνωστόν, δεν δουλεύουν.

Συνεχίζοντας τις συζητήσεις και τις αναζητήσεις στο νησί της Καλυψούς,
διατύπωσα μια εύλογη απορία μου, που είχα από την πρώτη στιγμή,
-Γιατί με διάλεξε να που τα πει όλα αυτά… γιατί εμένα;
Μου απάντησε αμέσως τελείως προετοιμασμένα.
-Γιατί εσύ με κάλεσες… είπε και συνέχισε αμέσως
-Εσύ με κάλεσες!
Όταν ένα άνθρωπος αυξάνει τις γνώσεις του,την δύναμη του, την ενέργεια του κάτι έξω από αυτόν το αντιλαμβάνεται και πλειοδοτεί για χάρη του, κάνοντας του την προσφορά.
Ελάχιστοι αρνούνται, όχι μόνο γιατί είναι πολύ δελεαστική η γοητεία της εξουσίας, αλλά και γιατί, όπως αντιλαμβάνονται με την ευφυΐα που διαθέτουν,
ότι δεν έχουν, δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Ή θύτης ή θύμα.
Ή εξουσιαστής ή εξουσιαζόμενος.
Ή κύριος ή υποτελής.
Όλα καταλήγουν εκεί και όλοι διεκδικούν τον ρόλο της κυριαρχίας
από την πιο μικρή έως την πιο μεγάλη.

Μου ζήτησε να μείνω κοντά της.
Πώς να πεις όχι σε μια θεά, αλλά πως μπορείς να χάσεις και να πουλήσεις την αξιοπρέπεια σου ή αυτό που θεωρείς αξιοπρέπεια για μια θεά ή για… ένα θεό ακόμη;

Δεν είπα όχι… δεν είπα ναι.
Είπα πως η καρδιά μου ανήκει αλλού και εκεί ανήκω και εγώ.
Αγαπώ κάτι άλλο πέρα ακόμη και από αυτό, την γοητεία της εξουσίας, που δεν θέλω να το προδώσω και να το ξεχάσω.
Δεν με ρώτησε τίποτα άλλο δεν το ξανασυζήτησε.
Ήξερε και διάβαζε την σκέψη μου πριν από εμένα.
Πέρασα πολλά μεσημέρια κοντά της και πολλά ηλιοβασιλέματα κοιτάζοντας το πέλαγος στις ακρογιαλιές της και περπατώντας, βουλιάζοντας σε μια κινούμενη άμμο.
Ήξερα πως με παρακολουθούσε πίσω απ΄το παράθυρο και
γνώριζε τι σκέφτομαι κάθε στιγμή.

Ακόμη και τώρα έρχονται στιγμές που μου λείπει το πνεύμα της,η οξυδέρκεια, η υψηλού επιπέδου αντίληψη της, οι συζητήσεις μας, η «ματιά» της.

Μια ημέρα πήρε ένα μήνυμα, δεν ξέρω αν ήρθε ο Ερμής ή διαισθάνθηκε το τέλος.
Μου είπε πως μπορούσα να ετοιμάσω κι εγώ την βαλίτσα μου και μια σχεδία επίπλευσης, ότι θα έφευγε για ένα ταξίδι μακρινό και θα ήθελε να με αποχαιρετήσει.
Φάγαμε μαζί την τελευταία φορά και ήταν βράδυ… σχεδόν σιωπηλοί. Είχαμε πει τόσα πολλά.

Την άλλη ημέρα στο αεροδρόμιο δεν με αγκάλιασε να με αποχαιρετήσει,
στάθηκε αγέρωχη, και εγώ αρκέστηκα σε μια ελαφριά υπόκλιση, μαζί με κάποιες απαντήσεις… που χρωστούσα.

Απαντήσεις που είχαν ζυμωθεί μέσα μου όλα τα μεσημέρια και τα ηλιοβασιλέματα που μετρούσα στις έρημες ακρογιαλιές του νησιού της.
Απαντήσεις που είχα ακονίσει στην πυρακτωμένη λάβα φωτιάς ενός ηφαιστείου και ήταν πλέον δικές μου.
Απαντήσεις που τις είχα πληρώσει με το αίμα της καρδία μου.

Ναι!
Καταπιάνομαι κάθε φορά με πάθος με ότι ασχολούμαι και σοβαρά.
Ναι!
Γιατί χρειάζομαι το πάθος και την καθοδήγηση της καρδιάς και ας ακούγεται και λίγο ποιητικά.
Ναι!
Γιατί δεν θέλω να εγκλωβιστώ σε στείρα νησιά νεκρωμένης αυτάρεσκης εγωκεντρικής ισχυρής διανόησης.
Δεν θέλω να παγιδευτώ σε σπηλιές φθηνού, αδύναμου, παθητικού ή άγριου συναισθηματισμού.
Προτιμώ να χρησιμοποιώ την καρδιά μου από αριστερά να ανιχνεύει μέσα στην ομίχλη και το μυαλό να σκέφτεται από τα δεξιά και να διακρίνει το μονοπάτι.

Ίσως η ευφυΐα ενός ναρκισσιστικού «εγώ» να μη έχει άλλη επιλογή από την διεκδίκηση της κυριαρχίας και της εξουσίας,
η σοφία όμως έχει, γιατί μπορεί να αντιληφθεί το αδιέξοδο του δίπολου
και κατανοεί το «εμείς» μιας συνεργασίας διαφορετικών και ίσων για το καλό όλων.

-Ίσως να έχω μια τρίτη επιλογή από το δίλημμα αυτό,
των Συμπληγάδων και της Σκύλλας και Χάρυβδης,
ενός δούλου και ενός αφέντη
και θα παλέψω γι αυτό.
Ήταν η απάντηση μου.
Το άκουσε σιωπηλά και δεν θέλησε να το χλευάσει σαν γραφικά ρομαντικό.
Ίσως να το είδε πλέον σαν λύτρωση και το σπάσιμο, το τέλος των αλυσίδων όλων μας και να το ευχήθηκε από μέσα της.

Μου κούνησε όμως ένα άσπρο μαντήλι κοιτάζοντας με μέσα από μαύρα γυαλιά.
Στο κάθισμα του αεροπλάνου βρήκα ένα φάκελο με κάποια προσχέδια και ένα άσπρο μαντήλι με τα αρχικά της… Μ.Μ.
Τα κράτησα!
Θα τα χρειαζόμουν κατά την αποβίβαση στην Ελλάδα.
Επιστρέφοντας ξεκίνησα από την αρχή, δουλεύοντας στον χώρο πια του πανεπιστημίου και μια Ναυσικά και με περιμάζεψε μέσα από τους θάμνους που κρύφτηκα για λίγο.
Μετά από λίγες ημέρες έμαθα από τις εφημερίδες πως εισήλθε στην εντατική,
όπου παρέμεινε για μερικές ημέρες.
Η κηδεία έγινε με μεγαλοπρέπεια και δημοσία δαπάνη.

Εκείνη την εποχή η Ελλάδα βρισκόταν στην δίνη των σκανδάλων και η προσωπική ζωή, του τότε πρωθυπουργού με την πολύ νεότερη ερωμένη και μετά σύζυγο του ήταν στο προσκήνιο της επικαιρότητας.
Η εξουσία «ερωτευμένη» ζητούσε τα δικαιώματα της προσωπικής ζωής και του έρωτα.
Ήταν λίγο αργά για όλους!

Την προσωπική του ζωή χρειάζεται να την σέβεται ο ίδιος που απαιτεί και τον σεβασμό της, πόσο μάλλον όταν είναι ένα δημόσιο πρόσωπο εξουσίας.
Φωτογραφίζει πάντα τους πρωθυπουργούς στην παιδική χαρά να παίζουν με τα παιδιά τους, με μια σκούπα και ένα ποδήλατο ,δίνει ανυπόστατα πτυχία στις συζύγους των, κάνει πρώτο θέμα την ερωτική τους σχέση με σέξι
αεροσυνοδούς γαργαλιστικών λεπτομερειών, τους ευλογεί με τους πνευματικούς τους πατέρες έχοντας την «έγκριση του θεού» και τους κουμπάρους τους να τους συμβουλεύουν.
Παίρνει συνεντεύξεις από τα πρόσωπα που το υπηρετούν, φτιάχνει χρυσούς δίσκους με τα τραγούδια που το στηρίζουν, προωθεί σαν μπεστ σέλλερ τα βιβλία που δεν φοβάται, μιλάνε για τα θέματα συνέχεια που στηρίζουν τα συμφέροντα του, βγάζει ξύλινους λόγους, τυλίγει χάπια ύπνωσης σε χρυσά χαρτιά με μπόλικες υποσχέσεις, δημιουργεί εκκλησίες γήπεδα, φθηνά ρεάλιτι, σόου, εστίες διακίνησης ναρκωτικών και όπλων,
σχιζοφρενικά πρότυπα, φιλανθρωπικά γκαλά ψεύτικης καλοσύνης,
και μέσα από όλα αυτά καλλιεργεί τους ανθρώπους σαν μπαταρίες στο χωράφια του MATRIX ρουφώντας την ενέργεια τους σαν αχόρταγο βαμπίρ.

Το σταρ σύστεμ της εξουσίας προωθεί πάντα ένα θέμα για να καλύψει και να αποσιωπήσει κάποια άλλα, αποπροσανατολίζοντας την προσοχή του κόσμου..
Δημιουργεί είδωλα, ειδήσεις, εμμονές με την επανάληψη,προωθεί την εικόνα των αρχηγών και των θεών, όπως εξυπηρετεί τα σχέδια του, φτιάχνοντας το
Image maker τους και την περσόνα,που παγιδεύει και τους ίδιους, γιατί δεν έχουν ζωή μετά. Ζουν και κινούνται σε μια βιτρίνα εικονικής πραγματικότητα
…που πουλάει.

-Γιατί …γιατί επιμένεις να πολεμάς ακόμη κ. Άντερσον;

-Γιατί είναι ΕΠΙΛΟΓΗ μου κ.Σμιθ!

Είναι η επιλογή μου και η προτίμηση μου
για μία γυναίκα που ξεχάσαμε και την λένε Αρετή κ.Σμιθ!

Και με ενδιαφέρει μόνο ο δρόμος που περνάει μέσα από αυτή,
το μυαλό και… την καρδιά μου κ.Σμιθ!

Ζευς Λεόν

21 ος Αιών

και οι πολεμιστές της Λάϊον

επίσκεψη σε υψηλές  χιονισμένες κορυφές του Νου του Ολύμπου κυνηγώντας το αγριογούρουνο. και αναζητώντας ένα λαμπερό Ήλιο και το Φως του.

Advertisements

8.Η Κίρκη και ο Άδης

2 Ιανουαρίου 2010

…επίσκεψη στον Μεροβίγγειο για την Περσεφόνη.

Ο επόμενος σταθμός
μετά την είσοδο στο Άγνωστο,
είναι το περπάτημα
…στο χείλος της Αβύσσου!

Είναι ο 8ος οίκος,ο Σκορπιός,
ο Αετός, ο Πλούτωνας και το σκοτεινό του βασίλειο, ο Ήφαιστος
και το εργαστήρι του,
ο Αδης, το προσωπικό υποσυνείδητο, η σκιά, ο άνιμους, η άνιμα,
ο έρωτας, το σεξ, η σεξουαλική ενέργεια, η χρήση της και η κατάχρηση, η μαγεία, τα μυστήρια, ο Γολγοθάς, ο σταυρός, η σταύρωση, η Γνώση και οι αγγελιοφόροι της, η αναγέννηση.
Ο Κέρβερος, η Κίρκη, η κάθοδος του Οδυσσέα και του Ηρακλή
στον Άδη, και η επάνοδο τους.
Ο 8ος οίκος είναι ο σπόρος!
O σπόρος που καθορίζει και το είδος του δέντρου και τους καρπούς… που θα βγάλει.
Ο Πλούτωνας έχει το κλειδί του DNA και ο Ερμής είναι ο κλειδοκράτορας μαζί με το κηρύκειο του.
Ο Πλούτωνας και ο Ερμής ο ψυχοπομπός συνεργάζονται στενά
και ο Λόγος του Ερμή, όταν σε κλέβει και σε εξαπατά
σε οδηγεί στον θάνατο,
όχι μόνο με την φυσική του σημασία αλλά και με την συμβολική.

Σε οδηγεί στην ψευδαίσθηση, στην αδράνεια, στην αυτούπνωση και ύπνωση, στην ομίχλη ξεμένεις σε παγιδευτικούς τόπους και νησιά και ψεύτικους λόγους, αποχαυνωτικούς που αρέσκεσαι να πιστεύεις και σε εφησυχάζουν ενώ «το σπίτι σου έχει πάρει φωτιά».

Κατεβαίνοντας στο Βασίλειο του Άδη θα συναντήσεις πολλές σκιές
περπατώντας στην σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου καθ΄όλο το μήκος της.

Μία από αυτές είναι η δική σου!
Θα τρομάξεις όταν βρεθείς απέναντί της.
Νόμιζες πως ήσουν αλλιώς, αλλά συνειδητοποιείς με το κουράγιο και την ειλικρίνεια που πρέπει να διαθέτεις πως «είσαι κάπως έτσι» ,
σαν όλους αυτούς που συνάντησες στον δρόμο και στην διαδρομή σου, τους «Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες»!

Είσαι σπουδαιοφανής, εγωιστής, έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου που δεν συμμαζεύεται, μαζί με την αυτολύπηση σου, πουλάς συναισθήματα και αγάπη,όπου και όταν σε βολεύουν, αυτοπαραμυθιάζεσαι στα εύκολα,
τεμπέλης, αχάριστος, λάγνος, άπληστος, φθονερός, ύπουλος, σκληρός,βίαιος, δογματικός, υπερόπτης, αδύναμος και το χειρότερο νομίζειςπώς θα ζήσεις για πάντα να συνεχίζεις να ζεις έτσι.

«Είσαι ο ιός πάνω στην γη κ, Άντερσον» και έχεις καταστρέψει πολλά και συνεχίζεις το έργο σου!

Αυτό θα σε παραλύσει.
Αντιμέτωπος με τα δαιμόνια και τις σκιές, θα αναπολήσεις
όλη την ζωή σου, τις αντιδράσεις σου και τις δράσεις σου ακόμη και τις ζωές άλλων ανθρώπων ιστορικών και μυθικών προσώπων.
Θα διανύσεις όλο το χείλος της Αβύσσου σερνόμενος σαν ερπετό με το κεντρί του Σκορπιού θανατηφόρο για σένα και τους άλλους μέχρι να «σου βγει η ψυχή».
Μετά θα πέσεις στην φωτιά!
Αν έχεις κατορθώσει να κρυσταλλοποιήσεις ένα κόκκο διαμαντιού, ένα κόκκο χρυσού θα περάσεις και θα βγεις καθαρός απαστράπτων Αετός υψηλών κορυφών.

Από εκεί και μετά θα έχεις δικά σου Φτερά να πετάς σε καθαρούς ουρανούς.
Θα έχεις δει, θα έχεις αντιμετωπίσει και θα έχεις νικήσει την σκοτεινή σου πλευρά.
Θα την μετουσιώσεις σε γνώση δύναμη και σοφία και κατανόηση για τα πάντα, μαζί με τον εαυτό σου, που θα τον γνωρίζεις πολύ καλά και όλες τις πλευρές του.

Η κατάβαση στο υποσυνείδητο μας είναι δύσκολο υπόθεση και επίμονη.
Απαιτεί γερά νεύρα και θαρραλέους εξερευνητές με κουράγιο.
Εκεί θα συναντήσεις την σεξουαλική ενέργεια στην αρχέγονη μορφή της, την κουνταλίνη και το φίδι που κοιμάται στην βάση τη σπονδυλικής στήλης, μαζί με την Κίρκη.
Η άνοδος η χρήση της η τιθάσευση της είναι υψίστης σημασίας για την ανθρώπινη ζωή, καθώς και ο έρωτας.
Ο έρωτας που συναντήσαμε στον 5 οίκο είναι η πιο απαλή μορφή του.
Είναι το φλερτ, το παιγνίδι, ο ερωτισμός οι πλατωνικές σχέσεις,η δημιουργία η χαρά.
Ο έρωτας όμως αυτού του 8ου οίκου είναι «ένα καμίνι», γιατί πάντα είναι ένα πάθος και θα σημαδεύεται από μοιραία γεγονότα ζωής και θανάτου.

Η έννοια της σκιάς, των προβολών και των καθαρών ιδεών συναντώνται στον Πλάτωνα.
Ο Καρλ Γιουγκ έκανε ειδικές μελέτες στο θέμα αυτό και στα αρχέτυπα, στην σκιά, την άνιμα και το άνιμους.
Τα επεξεργάστηκε και τα μελέτησε σε εντυπωσιακό βάθος.

Τα αρχέτυπα σαν σκεπτομορφές του συλλογικού υποσυνειδήτου ανήκουν στον 12ον οίκο και στους Ιχθείς, αλλά σίγουρα επηρεάζουν και το προσωπικό, αφού αποτελούν τις μεσοωκεάνιες ράχες ενός ενιαίου συστήματος.
Αν εξατμιστεί όλο το νερό από την επιφάνεια της γης θα δούμε την κοινή βάση των κορυφών και που συναντώνται.
Ο δάσκαλος του ο Φρόιντ μελέτησε πολύ τον σεξουαλικό ένστικτο
και την συμπεριφορά εξ αιτίας του με όλες τις νευρώσεις, αλλά,
κάπου εγκλωβίστηκε μονόπλευρα στην θεωρία αγνοώντας και τις άλλες πλευρές το θέματος.

Είναι ή άνιμα και το άνιμους που ενεργοποιείται όταν συναντούμε τα πρόσωπα που ερωτευόμαστε με πάθος.
Είναι αντίστοιχα σαν να είμαστε ερωτευμένοι με την θηλυκή μας πλευρά ή την αρσενική,
που καθρεφτίζεται αντιπροσωπεύεται στην γυναίκα και τον άντρα των ονείρων μας.
Για αυτό συνήθως ερωτευόμαστε τον ίδιο τύπο ανθρώπου.

Η άμιμα σε ένα αντρικό έχει στοιχεία από θηλυκούς πλανήτες σε αρσενικά ζώδια «πίσω» και αριστερά, ενώ η σκιά «πίσω» και δεξιά, από αρσενικούς πλανήτες σε θηλυκά ζώδια.
Αντίστοιχα σε μια γυναίκα, η σκιά είναι από θηλυκούς πλανήτες σε αρσενικά «πίσω» και αριστερά, ενώ ο άνιμους από αρσενικά «πίσω» και δεξιά.

Αρσενικοί πλανήτες σε αρσενικά ζώδια φτιάχνουν την λογική και την δεξιά συνειδητή πλευρά του ανθρώπου και οι θηλυκοί σε θηλυκά την αριστερή και την σιωπηλή γνώση.

Είναι οι τέσσερις περιπτώσεις του ζυγωτού, χχ, χυ, υχ, χχ, από τις οποίες μία υλοποιείται και οι υπόλοιπες ακολουθούν σαν στοιχειακά τον άνθρωπο.

Έτσι στην καλύτερη περίπτωση έχοντας απέναντί σου κάποιον,
να μπορείς να διακρίνεις πότε μιλάει η λογική του, πότε εκφράζεται με την σιωπηλή του γνώση διαισθητικά, πότε επιτίθεται με την σκιά του και πότε ερωτεύεται και ενεργοποιείται ο άνιμους και η άνιμα του.

Αρσενικοί πλανήτες και ζώδια είναι ο Κριός και ο Άρης και ακολουθούν εναλλάξ τα υπόλοιπα δημιουργώντας τις 6 πολικότητες.
Από τον Ζυγό της Αφροδίτης και μετά ο βραχίονας του σταυρού σηκώνεται σε κάθετες μετακινήσεις του σημείου της αντίληψης.

Ο χειρισμός του σημείου της αντίληψης απαιτεί μεγάλα ποσά ενέργειας και αυτό είναι… που κάνει κάποιον μάγο!

Ο πολεμιστής μέχρι και τον Ζυγό δουλεύει το Γνωστό και την πρώτη προσοχή.
Από εκεί και μετά εκπαιδεύεται στο Άγνωστο και στην δεύτερη προσοχή.
Στην Τρίτη προσοχή μπορεί να εισέλθει μετά την Καλυψώ και τον Αιγόκερω, εφόσον αρνηθεί την εξουσία.
Οι Πολεμιστές τρίτης προσοχής δεν μπορούν ναι γίνουν εξουσιαστές γιατί πρέπει να απαρνηθούν όλα τα προνόμια μιας εξουσίας να θελήσουν να περάσουν στην ελευθερία…
Μερικοί επιλέγουν την ελευθερία άλλοι την κοσμική εξουσία όπως έχει… δείξει η ιστορία μέχρι τώρα.

Οι μεγάλοι μάγοι, ιεροφάντες δάσκαλοι, ιδρυτές θρησκειών γνώρισαν τα μυστικά του Πλούτωνα και των Ελευσίνιων μυστηρίων της Περσεφόνης.
Όλοι τους είχαν πρόσβαση στα κρυμμένα αρχεία της γνώσης
… την οποία δίδαξαν.

Όταν είδα τον Αχιλλέα να κατεβαίνει, στην γειτονιά μου,
από μια μηχανή πολλών κυβικών και να μου συστήνεται, με το δερμάτινο σακκάκι του,ήταν 23 και κάτι παραπάνω…Απρίληδες,
διαπίστωσα πόσο του ταίριαζε το όνομα του!
Γενικά τα ονόματα έχουν στοιχεία του χαρακτήρα μας, της σκιάς μας των δράσεων και αντιδράσεων μας ακόμη και αν μας τα έχουν διαλέξει άλλοι.
Γι΄αυτό για μια νέα ζωή χρειάζεται πάντα και ένα νέο όνομα να αρχίσει
μαζί με μια νέα λογική και φιλοσοφία!

Απλώνοντας το χέρι του είπα πως το όνομα Αχιλλέας… «του ταιριάζει γάντι».
Και εσύ… «σφάζεις με το γάντι» ανταπάντησε εγκάρδια, γιατί δεν σου φαίνεται να σου αρέσουν τα αίματα και  δίνεις πάντα αρκετό σχοινί σε κάποιον… να κρεμαστεί μόνος του.

Γελάσαμε αυθόρμητα και… γίναμε φίλοι.
Ο Αχιλλέας ήταν ψηλός με την καστανόξανθη κόμη του να ανεμίζει, όταν δεν την συγκρατούσε με ένα λαστιχάκι, γεροδεμένος, αθλητικός τύπος,
που μου θύμιζε αρκετά τον Κερτ Ράσσελ στην απόδραση από το Λος Άντζελες και την Ν. Υόρκη, έχοντας όμως και τα δύο του μάτια τα μελιά
να σε κοιτάζουν πάντα κατάματα.

Ο εντυπωσιασμός που προκαλούσε η παρουσία του δεν ήταν μόνο εξ αιτίας της εμφάνισης του και της φυσικής του δύναμης αλλά και εξ αιτίας της μεγάλης του πνευματικής ευστροφίας,της αντιληπτικότητας του, της τρόμητης γενναιότητας που σε συνδυασμό με την απλότητα του, την καλή του καρδιά,
την ανθρωπιά και την ευγένεια του …τον έκαναν ακαταμάχητο.

Ήταν μορφωμένος πολύπλευρα, είχε γυρίσει όλο τον κόσμο είχε
ταξιδέψει παντού,θύμωνε εύκολα, σαν παιδί, αλλά του περνούσε και δεν κρατούσε κακίες.
Του άρεσαν τα καλοπροαίρετα πειράγματα και η καλοσύνη του ήταν έμφυτη, ποτέ προσποιητή.
Δεν έκανε, δεν παρίστανε «τον καλό» ήταν αυθόρμητα καλός χωρίς να το σκεφτεί πως πρέπει να είναι…»καλός»

Η σκέψη του γρήγορη, ενστικτώδης άμεση και η δράση αστραπιαία.
Σπούδαζε στην Ν Υόρκη και η σχέση με μια επώνυμη Αμερικανίδα
Ιέρεια στην Μέκκα του Χόλλυγουντ, τον είχε σημαδέψει και του είχε αφήσει μια οργή και ας μη την λέγανε… Βρισηίδα.

Γίναμε κολλητοί φίλοι και μοιραζόμασταν πολλές σκέψεις και εμπειρίες μας… τα καλοκαίρια που συνήθως βρισκόμασταν.
Οι γυναίκες λιώναν στο πέρασμα του, τον λάτρευαν και του συγχωρούσαν πολλά και ο ίδιος τις αγαπούσε αλλά,πολλές μαζί και μερικές φορές …ταυτοχρόνως.

Το πνεύμα του ήταν σπινθηροβόλο ανήσυχο, παρορμητικό,
επαναστατικό ανικανοποίητο, ακραίο, εξτρεμιστικό, αντικομφορμιστικό σε σημείο που μερικές φορές να με πειράζει για τις «συντηρητικές και… μετριοπαθείς»… απόψεις μου.

Σοφιστικά Κοάν…τις αποκαλούσε!

Ζούσε και απολάμβανε μια έντονη ζωή ενστικτωδώς κινούμενος που τα περιλάμβανε πολλά και όλα
…ίσως χωρίς μέτρο και καμία σύνεση!

Κάποια στιγμή… τον αναζήτησα.
Είχαμε καιρό να επικοινωνήσουμε και το ένστικτό μου με προειδοποιούσε για κάτι…
Στο τηλέφωνο, η χροιά της φωνής του με ανησύχησε.
Όταν συναντηθήκαμε ήταν θαμπός και αδυνατισμένος…
Τον ρώτησα τι συμβαίνει…αλλά ήξερα ήδη αυτό που δεν ήθελα να το πιστέψω.
Το παραδέχτηκε!
Η αρρώστια τον χτυπούσε, όχι στην φτέρνα αλλά… στο κεφάλι.
Είχε ξεκινήσει τις ακτινοβολίες και την άλλη ημέρα θα έμπαινε στο νοσοκομείο.
Συμφωνήσαμε να βρεθούμε το βράδυ στο σπίτι του… να συζητήσουμε
και ήμουν εκεί νωρίς.
Κουλουριασμένοι σ΄ένα καναπέ με μια κούπα καφέ δίπλα μας ,
περάσαμε όλη την νύχτα ξάγρυπνοι, αναζητώντας λογικές απαντήσεις και, παράλογες… υπερβατικές  για την ζωή και τον θάνατο.
Η μαύρη σκιά δίπλα μας δεν μας άφηνε κανένα περιθώριο για
ψέματα, δικαιολογίες και ανούσιες πεποιθήσεις.
Δεν υπήρχε κανένας χρόνος να σκοτώσουμε και ήδη μας κοιτούσε αδυσώπητα ένας χωροχρόνος…που στένευε.
Είπαμε πολλά!
Για την ζωή του, τις εμπειρίες του για τον κόσμο που γνώρισε και τους ανθρώπους που συνάντησε.
Μοιράστηκε μαζί μου την ανασκόπηση της ζωής του και τον άκουσα ευλαβικά, ολη την νύχτα.
Την νύχτα ενός μελλοθάνατου που ήταν δική του και που έμοιαζε με βράδυ Μ. Παρασκευής.
Παράλληλα ανασκοπήσαμε μαζί και άλλα πρόσωπα ιστορικά και μυθολογικά..
Μιλήσαμε για τον Αλέξανδρο, τον ημίθεο και την Αχίλλειο πτέρνα του.
Τον λάτρευε και ήταν φυσικό του έμοιαζε τόσο…που θα μπορούσε να τον λέγανε… Αλέξανδρο!
Αναφέραμε τον Πλάτωνα, τις μεταφυσικές του γνώσεις, τις φυσικές του Αριστοτέλη, την γοητεία του Ομήρου, το παράδειγμα ζωής του Σωκράτη,τον ανήσυχο Οδυσσέα, την φυγή του για τον πολέμο και την επιστροφή του.

Αναρωτηθήκαμε μαζί γιατί έφυγε και αποφάνθηκε με το χαρακτηριστικό του χιούμορ, πως η Πηνελόπη, όπως όλες οι γυναίκες δεν θα τον εκτιμούσε καθόλου αν έμενε συνέχεια στα φουστάνια της και στην κουζίνα της ούτε θα παρέμενε ερωτευμένη μαζί του αν δεν αποδείκνυε την αγάπη του.
Και ίσως να κράτησε έτσι και απόσταση ασφαλείας με τον γιο του τον Τηλέμαχο, αφήνοντας τον να μεγαλώσει χωρίς να τον καταβροχθίσει η ισχυρή προσωπικότητα του και η σκιά του μέχρι να ενηλικιωθεί.
Διερευνήσαμε τον ρόλο του Πατέρα και την εμμονή με το σύμπλεγμα που δημιουργεί και την αντιστροφή των ρόλων σε διάφορους μύθους.
Η γνώμη μου ήταν πως ο Πατέρας είναι αυτός που φεύγει και αποφεύγει να θυσιάσει τον Υιό και τους Υιούς όλου του κόσμου και είναι πιο δίκαιο αυτό,
από μια άλλη αλληγορία, ενός άλλου μύθου που παγίδεψε πολλούς στα πλοκάμια του.
Χαμογέλασε παρ όλο το βαρύ κλίμα της ατμόσφαιρας με τα ανατρεπτικά Κοάν μου…της απλή λογικής  όπως έλεγε.
Ερευνήσαμε τους Άθλους του Ηρακλή και την μυητική του πορεία..
Τον αυταρχικό και αλαζονικό αρχιστράτηγο των Αχαιών με τις σταλινικές μεθόδους του, τον Αγαμέμνονα να εμμένει στην θέση και στην εξουσία.
Αναφερθήκαμε στον Χέγκελ και τον ιδεαλισμό του, που παραβλέψε την ύλη και στον υλιστή οικονομολόγο Μαρξ που παραβλέψε το πνεύμα..
Τον Ιησού, τους μαθητές του,τον διφορούμενο ρόλο του την σχέση του με τον Ποσειδώνα και… τον Πατέρα.
Πως μπόρεσαν να στεριώσουν την κοσμική εξουσία και τόσα υλικά θησαυροφυλάκια, «μιλώντας» για το ακριβώς αντίθετο;
Με ποια μέσα με ποιες συμφωνίες;
Πώς επέτρεψε ο Ιησού να χρησιμοποιηθεί και να συνδεθεί το όνομα του σε τόσο κατάφωρες αδικίες στο πνεύμα του ανθρώπου και με την επίκληση του;
Δεν είχε την δύναμη να το αποτρέψει ή την θέληση;
Ήταν ένας, πολλοί ή μια σκεπτομορφή που παρήγαγαν μερικοί και εγκλωβίσανε τους ανθρώπους σε ένα μαντρί;
Δωροδοκήθηκαν αρκετοί και την πλήρωσε ο Ιούδας μόνο και κρατούν φυλακισμένο τον δάσκαλό τους,σε μια από τις «φλούδες» των παράλληλων συμπάντων εμποδίζοντας το πέρασμα του στην Ελευθερία με τις συμφωνίες τους και τις πρακτικές τους;
Όσο θα παραμένουν άνομα στην κοσμική εξουσία θησαυρίζοντας σε βάρος των ανθρώπων αυτό θα παραμένει… ένα άλυτο αίνιγμα
και οι άνθρωποι θα συντρίβονται στις Συμπληγάδες και στην αντίφαση
ενός διλήμματος μιας Σκύλλας και μιας Χάρυβδης!

Δεν ξεχάσαμε τους σύγχρονους Τολτέκους, τον Καστανέντα, τον Δον Χουάν και τον Μάρκος Ζαπατίστας. Την επανάσταση τους και την ανατροπή της αντίληψης των ανθρώπων του 21ου Αιώνα πλέον.

Ήμασταν στην χαραυγή του
και … μόλις άρχιζε.
Πέρασαν όλες οι σκιές και τα φαντάσματα σε εκείνη την βραδιά που έμοιασε με αιώνα, ίσως και αιώνες και την νύχτα να μας τυλίγει στην ανάμεσα στην ρωγμή του Χρόνου.
Μου μίλησε για τον γιό του, τον «Νεοπτόλεμο», ένα παιδί από μία σχέση του, εκτός γάμου, που είχε αναγνωρίσει και είχε ονομάσει Οδυσσέα.
Τον ρώτησα γιατί διάλεξε αυτό το όνομα για τον γιο του.
Μου απάντησε πώς μόνο ο Οδυσσέας και κάποιος με τον χαρακτήρα και το πνεύμα του μπορεί να φθάσει στον προορισμό του και να μη χαθεί και ξεμείνει πουθενά και σε κάποιο σημείο της διαδρομής.
Συνεχίζοντας είπε πως ο ίδιος έζησε πολύ και έντονα αλλά,
χωρίς στόχο χωρίς προορισμό χωρίς σημείο αναφοράς.
Ζούσε κάθε φορά στο ‘εδώ και τώρα» με πάθος και ένταση, αλλά κάτι του είχε διαφύγει.
Έδειχνε μετανιωμένος για όλες τις σεξουαλικές υπερβολές και την κατάχρηση της δωρεάς που είχε λάβει με την εντυπωσιακή αρρενωπότητα του.
Είχε επίγνωση της δύναμης του πάντα και από πολύ νωρίς,
Αλλά δεν ήταν σίγουρος πως θα μπορούσε να δουλέψει με αυτή και τι να κάνει.
Αναφερθήκαμε στην εμπειρία του Αγίου Όρους και των μοναχών.
Είχαμε την ίδια άποψη, πως και εκεί, όπως και στην ζωή, συναντάς κάθε καρυδιάς καρύδι.
Άσχετους, παρανοϊκούς, σοφούς, ανόητους, πονηρούς, νηφάλιους, φανατικούς.
Μερικοί μάλιστα γνωρίζουν πολύ καλά και τον Καστανέντα
και τον μελετούν.
Χειρίζονται το ονειρικό τους σώμα, και μέσα από τις πρακτικές τους φθάνουν στις … ίδιες απόρροιες του Αετού.
Συζητήσαμε για την περίπτωση ενός γέροντα που γνώριζε και πότε είχε
«αναχωρήσει» ο Καστανέντα για το μεγάλο ταξίδι και μας είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός.

«Οι μεγάλοι μάγοι δώριζαν τους μαθητές τους στα ανόργανα όντα και πολλοί από αυτούς βρήκαν καταφύγιο στον κόσμο τους… σαν δειλοί.
Ίσως εξ αιτίας αυτού του φόβου και την δειλίας να ζήσουμε σε ένα εχθρικό κόσμο περπατώντας κάθε φορά σένα ναρκοπέδιο αναζητήσαμε πολλοί από εμάς καταφύγιο΄… εδώ στην μοναχική ζωή.
Είναι πιο εύκολο να ζεις με τον θεό και με τα ζώα παρά
…με τους ανθρώπους!»
Ήταν η ειλικρινής, αφοπλιστική απάντηση του μοναχού που μας άφησε άναυδους και την εκτιμήσαμε πολύ!

Οι μαύρες πρακτικές των μάγων της Ατλαντίδος οδήγησαν στον καταποντισμό της Ατλαντίδας και τη αναμέτρηση με την Αθήνα.
Η επιλογή των Αθηναίων τότε ήταν να αγνοήσουν τις Ποσειδώνιες πρακτικές και τα δώρα του και να προτιμήσουν την Αθηνά και την Ελιά.

Το ξημέρωμα μας βρήκε σκεφτικούς.
Άρχιζε να χαράζει… ετοιμάστηκα να τον αποχαιρετίσω και ένας κόμπος έπνιγε την φωνή μου.
Τα λόγια είναι τόσο φτωχά σε αυτές τις περιπτώσεις… τόόσο λίγα.
Δεν μπορούσα να κλάψω … στέγνωναν τα δάκρυα  πριν γίνουν σταγόνες.
Δεν θα τον ξανάβλεπα ποτέ όρθιο και η αγωνία με πάγωνε.
Ήταν μόλις 32 χρονών… ένα παλικάρι σε λίγο… θα γινόταν 33.
Ο θάνατος δεν τον λυπήθηκε καθόλου.

Το ήξερα αυτό το συναίσθημα του οριστικού αποχωρισμού και πόσο σκληρό είναι όταν ξέρεις ότι δεν θα ξαναδείς κάποιον..
Όταν γνωρίζεις πως παίρνει τον δρόμο για τον Άδη και τον αποχαιρετάς για αυτό το ταξίδι.

Το είχα ζήσει με τον πατέρα μου και είχα νιώσει αυτή την κρύα ανατριχίλα του θανάτου όταν είχε ανακοινωθεί η διάγνωση και ο χρόνο ζωής που του απέμενε..
Όταν είδα την αγωνία στα μάτια του τον πόνο του ανθρώπου που με γέννησε και εμείς, δίπλα του να τον αγαπούμε και να μη μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτό, να μη είναι αρκετή η αγάπη να σώσει ένα άνθρωπο,
να μη είναι αρκετή να αποτρέψει ένα θάνατο
που αναγκάζεσαι να παρακολουθήσεις πεθαίνοντας και εσύ μαζί του κάθε ξημέρωμα και ηλιοβασίλεμα.

Ο πατέρας μου δεν είχε πάρει ούτε ασπιρίνη, δεν είχε πάρε δώσε με γιατρούς, απεχθανόταν τα κρεβάτια και τις νοσοκόμες και …τα νταντέματα.
Όλα τα περνούσε… στο πόδι.
Αυτή την φορά ήταν αλλιώς.
Πάμε μια βόλτα
…μου είπε λίγο… πριν το τέλος.
Θέλω να σε αποχαιρετίσω.
Περπατήσαμε μαζί στα μέρη που του άρεσαν και αγαπούσε.
Μου έδωσε τις τελευταίες οδηγίες να προσέχω την μητέρα και την αδελφή.
Είσαι «ο καπετάνιος» του σπιτιού και εξαρτώνται πολλά από τον καραβοκύρη μου είπε και το κουμάντο που κάνει.
Μη αφήνεις τις πόρτες ανοιχτές συνέχεια ,και ο κάθε επισκέπτης και φιλοξενούμενος να απολαμβάνει την φιλοξενία ενός Ξένου Διός, αλλά να μη παραβιάζει τις διαχωριστικές γραμμές απλής δεοντολογίας.
Μου έδωσε την ευχή του.
Γεννήθηκες που είπε
…με «ένα σπαθί» και ένα περιπετειώδες πνεύμα,
που θα σε αναγκάσει να σηκώσεις όλες τις πέτρες για να δεις τι βρίσκεται… από κάτω.
Εξαρτάται από σένα πως θα χρησιμοποιήσεις αυτή «την ρομφαία».
Το δυνατό σου σημείο είναι ότι δεν φοβάσαι και δεν θα φοβηθείς ποτέ τίποτα και κανένα, ούτε θεό,ούτε άνθρωπο.
Το αδύνατο σημείο σου, είναι η φυσική απέχθεια που έχεις για κάθε είδους δεσμά, περιορισμό και αλυσίδες.
Αυτό θα σε βάλει σε μεγάλους μπελάδες και σε ένα κόσμο που οι άνθρωποι αγαπούν τις αλυσίδες τους και τους σταυρούς τους και τους κρεμούν σαν προβατάκια στο λαιμό τους μαζί με τα κουδουνάκια για να μη χαθούν από το κοπάδι και θα σου δημιουργήσεις αρκετά προβλήματα..
Η τελευταία του επιθυμία ήταν,
να μη πεθάνει στο κρεβάτι του νοσοκομείου άλλα… όρθιος.
Χωρίς αναισθητικό αποχαιρετιστήκαμε και τον είδα να χάνεται στην στροφή.
Η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε.
Πέθανε μετά λίγες ώρες
… όρθιος σε λίγα δευτερόλεπτα χωρίς να υποφέρει..
Στη κηδεία του περπατούσαμε μαζί στην Άδη και συνεχίζαμε να τα λέμε…

Αποχαιρετώντας τον Αχιλλέα και πηγαίνοντας στην δουλειά,
βγήκα έξω στο δρόμο με τις πρώτες ακτίνες του ηλίου να αγουροξυπνάνε.
Είδα την πόλη, τους ανθρώπους που ξεκινούσαν και αυτοί τον αγώνα της καθημερινότητας και το μαγγανοπήγαδο της επιβίωσης να τους ρουφάει στην δίνη του.
Η εικόνα πάγωσε.
Είδα το ΜATRIX και τα μεταφραστικά του προγράμματα να πέφτουν
και άρχισα να θυμάμαι τον «άλλον» μου εαυτό.
Κάτι μέσα μου άρχισε να αναδύεται και να ξεδιπλώνω οδυνηρά τον εαυτό μου… σαν βεντάλια.

Κάποια στιγμή θαρχόταν και η σειρά μου.
Έπρεπε να προλάβω να θυμηθώ και να συνδεθώ… με ένα Σκοπό,
αναζητώντας ένα Μορφέα.
Να μη χαραμίσω την ζωή και τον χρόνο που μου απέμεινε εδώ και εκεί μάταια και ανεύθυνα και ανόητα.
Αποφάσισα να θυμηθώ ποιος ήμουν,τι ήμουν,τι πρέπει να κάνω
πώς να ζήσω …από εκεί και μετά.

Έχουμε το Σπαθί έχουμε
και… το Τόξο!

Έχουμε και τα Πινέλα έχουμε
και τα Χρώματα
και εξορκίζουμε την Κόλαση και ζωγραφίζουμε… ένα Παράδεισο!

Το άρθρο αφιερώνεται στον νεαρό φίλο μου,
τον παρορμητικό «Ελπήνορα», που έπεσε από την στέγη του παλατιού της Κίρκης και «έσπασε το κεφάλι» του,φεύγοντας τόσο νέος και άδικα
από την ζωή.

Υποσχέθηκα εκείνο το βράδυ, όταν επιστρέψω να του κάνω μια αξιοπρεπή ταφή
και του έδωσα τον λόγο μου.

Ο «λόγος του», πρέπει να αρκεί για ένα άνθρωπο και οι υποσχέσεις είναι καλό…να μην αθετούνται.

Πλούτων Λεόν

21ος Αιών

και οι Πολεμιστές της Λάϊον περπατώντας

σε πυριφλεγές ηφαιστειακό τόπιο και  μια άβυσσο

…. προσεχτικά!


Αρέσει σε %d bloggers: