Posts Tagged ‘Θέατρο’

Συνεννοήσεις με …τους ανθρώπους!

4 Νοεμβρίου 2008

57473280_1de9f2de0d_b

Μ πέκετ!

«Περιμένοντας τον Γκοντό»

 Πότζο: (κοφτά) Ποιος είναι ο Γκοντό;

 Εστραγκόν: Ο Γκοντό;

 Πότζο: Με πήρατε για τον Γκοντό.

 Βλαδίμηρος: Οχι, όχι, κύριε, ούτε κατά διάνοια, κύριε.

 Πότζο: Ποιος είναι;

Βλαδίμηρος: Είναι… είναι ένας γνωστός μας.

 Εστραγκόν: Κολοκύθια. Ούτε που τον ξέρουμε.

Βλαδίμηρος: Δε λέω… δεν τον ξέρουμε και τόσο καλά… αλλά εν πάση περιπτώσει…

 Εστραγκόν: Πάντως εγώ δεν θα τον γνώριζα άμα τον έβλεπα.

 Πότζο: Με πήρατε γι’ αυτόν.

Εστραγκόν: (ζαρώνοντας απέναντι στον Πότζο) Ε, βλέπετε… το σκοτάδι… η κούραση… η εξάντληση… η αναμονή… τ’ ομολογώ… για μια στιγμή νόμισα…

 Βλαδίμηρος: Μην τον ακούτε, κύριε, μην τον ακούτε!

 Πότζο: Η αναμονή; Τον περιμένατε, λοιπόν.

 Βλαδίμηρος: Ε, ναι, δηλαδή…

 Πόσο, θα περιμένουμε

 τον Γκοντό…ακόμη?

ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ

Πλάθοντας ένα… ρόλο

25 Σεπτεμβρίου 2008

Σ τανιλάβσκι:

Στην αρχή του έργου, ο μεγάλος ηθοποιός φαινόταν σαν να μη ήθελε

να τραβήξει την προσοχή του κοινού
Αν ήθελε θα μπορούσε να το πετύχει με μια παύση.
Όμως…
Ο Σαλβίνι προχώρησε πιο κοντά στη έδρα των δόγηδων,
έμεινε μια στιγμή συμμαζεμένος, συγκεντρωμένος στις σκέψεις του
και τότε χωρίς να το καταλάβουμε πως, πήρε στα χέρια του
ολόκληρο το ακροατήριο του μεγάλου θεάτρου της όπερας του Μπολσόι.
Νόμιζες πως αυτό το πέτυχε με μια μονάχα κίνηση.
Χωρίς να κοιτάξει το κοινό, τέντωσε το χέρι του και μας άδραξε γερά,
λες και ήμασταν μυρμήγκια  και μύγες.
Έσφιγγε το χέρι του και νοιώθαμε τον άνεμο της συμφοράς,
το άνοιγε κι’ ήταν χαρά και ευφρόσυνη.
Μας είχε στην εξουσία του και θα μας κρατούσε ως το τέλος του έργου
μα κι’έπειτα …για πολύ καιρό .
Τώρα καταλαβαίναμε ποιος ήταν και τι ήταν αυτή η μεγαλοφυΐα
και τι μπορούσαμε να περιμένουμε από αυτόν.
Στην αρχή φαινόταν Οθέλος, σαν ο Οθέλος να μην ήταν καθόλου Οθέλος,
αλλά Ρωμαίος. Δεν είχε μάτια για τίποτα μόνο για την Δυσδαιμόνα.
Μονάχα αυτήν σκεφτόταν, η πίστη του σ’έκείνη ήταν απεριόριστη
και βλέπαμε κατάπληκτοι πως ο Ιάγος κατάφερε να μεταμορφώσει αυτόν τον Ρωμαίο,
σε Οθέλο τρελό από την ζήλια του.
Πώς να σας κάνω να νιώσετε την ισχυρή δόνηση,
 από την εντύπωση που προκαλούσε ο Σαλβίνι?
Ίσως αναφέροντας τα λόγια του ποιητή:
Πως ‘ η δημιουργία είναι για την …αιωνιότητα’.
Έτσι έπαιζε ο Σαλβίνι.
Για την αιωνιότητα!

Που βρίσκονται τα σύνορα

… της Αιωνιότητας?

ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ


Αρέσει σε %d bloggers: