Posts Tagged ‘τραγούδι’

Μια πιρόγα καλοκαιρινών αστεροειδών

30 Ιουλίου 2009

asteroids

ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ

επανέρχονται με μια πιρόγα  πτερόεντων επιλογών

αρμενίζοντας σε  Δελφικά  μονοπάτια και  αστερίοντες

δρόμους   συμπαντιακά γαλαξιακούς.

Γυρίζοντας  από ένα   Βησιγότθιο πεδίο βολής με μια

αυτοσχέδια σχεδία  δένουν την  άγρια  θάλασσα  του Άγνωστου με τα σχοινιά της Γνώσης και της Αγάπης

στην χαραυγή του 21ου Αιώνα και στο τέλος της νυκτωδίας

ξεσκουριάζοντας  τα  κλειδιά της παραδεισένιας

Ηλιακής Συνείδησης σε κήπους  πολύχρωμα  θαυμαστούς!

Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις
τις ώρες που αγριεύει η βροχή
στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις
και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί
μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις

Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου
σου ‘φερα απ’ τους Δελφούς γλυκό νερό
στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου
και πριν προλάβω τρις να σ’ αρνηθώ
σκούριασε το κλειδί του παραδείσου

Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη
και την τρελή σου κυνηγάει σκιά
πώς να ημερέψει ο νους μ’ ένα σεντόνι
πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά
αγάπη που σε λέγαμ’ Αντιγόνη

Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει
και σε ποιο γαλαξία να σε βρω
εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι
κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό
που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι

Advertisements

Το σύννεφο…των πολεμιστών!

21 Φεβρουαρίου 2009

blue-sky

Σ ύννεφο:
Περιπλανόμενο …στον Ουρανό, ταξιδεύει…

Ο Μέτοικος

Σαν σύννεφο απ’ τον καιρό

μονάχο μες τον ουρανό

πήρα παιδί τους δρόμους.
.
Περπάτησα όλη τη γη
μ’ ένα τραγούδι στην καρδιά
και τη βροχή στους ώμους.
.
Μ’ αυτά τα χέρια σαν φτερά
που δεν εγνώρισαν χαρά
πάλεψα με το κύμα.
.
Κι είχα βαθιά μου μια πληγή
αγάπη που δε βρήκε γη
χαμένη μες το κρίμα.
.
Με πρόσωπο τόσο πικρό
από τον ήλιο το σκληρό
χάθηκα μες τη νύχτα.
.
Κι ο έρωτας με πήγε κει
που ‘χα στα χείλη το φιλί
μα συντροφιά δεν είχα.
.
Με την καρδιά μου μια πληγή
περπάτησα σ’ αυτή τη γη
που είχα να τη ζήσω.
.
Μα μου τα πήρανε μαζί
το όνειρο και την αυγή
και φεύγω πριν αρχίσω.
.
Σαν σύννεφο απ’ τον καιρό
μονάχο μες τον ουρανό
θα ‘ρθω ξανά κοντά σου.
.
Μέσα σε κείνη τη βροχή
που σ’ άφησα κάποιο πρωί
κι έχασα τη ζωή μου.
.
Θα ‘ρθω ξανά απ’ τα παλιά
σαν το πουλί απ’ το νοτιά
την πόρτα να χτυπήσω.
.
Θα ‘ναι μια άνοιξη πικρή
που όλα θ’ ανοίγουνε στη γη
κι απ’ την ΑΡΧΗ θ’ αρχίσω …
.
Μα,
πως φτιάχνεις μια σκάλα
… για ταξίδια στον… Ουρανό?
.
ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ

Αρέσει σε %d bloggers: