Posts Tagged ‘Χριστιανισμός’

Οι μνηστήρες … των πολεμιστών!

15 Μαρτίου 2009

Αντρέ Μασόν «Οι μνηστήρες»,1932

Αντρέ Μασόν «Οι μνηστήρες»,1932

Ι ησούς:
Εγώ ειμί το φως του κόσμου!
Αναφωνεί, ο Ιουδαίος εσταυρωμένος,
υποπίπτοντας στην αστοχία του… «Έγώ»
και αμαρτάνοντας… με την έννοια της διαχωριστικότητας.
Από εκεί και μετά
θα «ξημερώσει» μια μεγάλη νύχτα για τον κόσμο και …ένας μεσαίωνας… που θα κρατήσει αιώνες.
Η ανθρωπότητα θα σταυρωθεί και οι άνθρωποι θα κουβαλήσουν τον σταυρό …του πόνου.
Συνεχίζοντας, ο θρησκευτικός ηγέτης των χριστιανών, ως λυτρωτής,
θα αυτοπροβάλλεται συνεχώς:
Εγώ λεγω υμίν…εγώ…
Πως μπορεί όπως να στοχεύει κανείς στην ενότητα και την αγάπη και την ειρήνη ξεκινώντας από ένα υπερτροφικό εγώ και συγκεντρώνοντας
όλες τις εξουσίες πάνω του;
Ακόμη και η ιδιότητα του ενανθρωπισθέντος θεού
δεν μπορεί να το δικαιολογήσει αυτό.
Αφού η αγάπη είναι η θυσία, η υπέρβαση του Εγώ, πως μπορείς να την διδάξεις, με τόσο επιδεικτικό εγωκεντρισμό;
Ήταν αυτά τα λόγια ενός σοφού ηγέτη ή απλώς ήταν το ‘image maker” των κληρονόμων του;
Ήταν ο εγωκεντρικός υιός… συνέχεια… ενός αυταρχικού πατέρα;

Αν δεχτούμε σαν φυσικό, αληθινό γεγονός την ιστορία, έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιαίτερα σαδιστή θεό που υστερεί αρκετά σε έπνευση, σε φαντασία και πρωτοτυπία και
στέλνει τον αρσενικό υιό, που τα διαγγέλματα του ξεκινούν με ένα εγώ, να σταυρωθεί και να βασανιστεί για να …σώσει τους ανθρώπους.

Ένα σχέδιο που μάλλον αποδείχτηκε ανεπιτυχές, όχι ιδιαίτερα οξυδερκές και χρονοβόρο… τόσο καιρό τώρα.
Σίγουρα θα υπήρχαν πιο απλές λύσεις και λιγότερο σαδιστικές και σε τελευταία ανάλυση θα μπορούσε να στείλει και μια κόρη σε πρωτεύοντα ρόλο και όχι παθητικό όργανο αναπαραγωγής, για την σωτηρία και για λόγους… ευφαντασίας.
Αν εστιαστούμε μόνο στην αλληγορία του μύθου, ο συμβολισμός αυτοαναιρείται, και δεν δένει πολύ καλά μεταξύ του.Έχουμε μία έλλειψη αρμονίας και ισορροπίας, για τον απλούστατο λόγο,
όταν εσύ ξεκινάς με ένα «εγώ», ο άλλος δεν μπορεί να είναι δίπλα σου, σύντροφος σου, ούτε το εννοείς άλλωστε , δεν μπορεί να γίνει… πλησίον σου .
Είναι πάντα ο άλλος, ο διαφορετικός και… ξένος.

Στις σχέσεις εξουσίας και σε επιδείξεις της, δεν είναι εύκολο να δημιουργηθεί, να δομηθεί η αγάπη, η συντροφικότητα και η φιλία.
Άλλωστε είναι πολύ εύκολο να καταλάβεις το επίπεδο πνευματικής εξέλιξης κάποιου,
το αυτογνωστικό του βαθμό και το μέγεθος της ανασφάλειας του και της αβεβαιότητας του, από το όσα «εγώ» θα χρησιμοποιήσει σε μια αυτοπροβολή και πόσα ‘μου’… κτητικότητας.
Έτσι, είναι πολύ συχνό φαινόμενο και παρελαύνει συνέχεια το :
Εγώ πιστεύω εγώ είμαι σπουδαίος, εγώ ξέρω, εγώ είμαι καλός, ωραίος, αδικημένος,… η γυναίκα μου το αυτοκίνητο μου, το παιδί μου , η ερωμένη μου, οι καταθέσεις μου, ο θεός μου και η ποδοσφαιρική ομάδα μου.

Το «εγώ» θέλει πάντα να επιδεικνύεται, σαν μωρό και νιώθει κατώτερο και αβέβαιο πάντα αναπληρώνοντας με επιδείξεις σπουδαιότητας και ανωτερότητας ή πολλές φορές με αυτοοικτιρμούς.
Δεν μπορεί όμως να γίνει και να νιώσει ίσο… με τους άλλους.
Ένα τέτοιο ‘Εγώ» εμπεριέχει και μπόλικη κριτική και κατάκριση, σε πλήρη αντίθεση με το «μη κρίνετε ίνα μη κριθείτε», γιατί αφού εσύ είσαι ΄τόσο πολύ «εγώ», κρίνεις ότι οι άλλοι δεν είναι…σαν και σένα,
τους διαχωρίζεις και τους κατακρίνεις.
Μία πρόταση που αρχίζει από το «εγώ» είναι μια ευάλωτη πρόταση, μερική, μικρή, γιατί πάντα ένα «εγώ» είναι μικρότερο από το Όλον.

Γι ‘αυτό τον λόγο, ο Σωκράτης , ένας απλός φιλόσοφος, χωρίς να είναι απεσταλμένος και γιός θεού, απέφευγε τις πομπώδεις ανακοινώσεις, και ξεκινούσε την συζήτηση με μια ερώτηση,
ανοίγοντας τον διάλογο και τοποθετώντας τον συνομιλητή του δίπλα αριστερά στην καρδιά,
σε μια πράξη ουσιαστικής αγάπης, βοηθώντας τον έμμεσα να βρεί τις απαντήσεις και την αλήθεια μόνος του, να την ξαναθυμηθεί, αποδεχόμενος ακόμη και το κώνειο
-χωρίς θεατρινίστικους μελοδραματισμούς-
υπέρηφανα αξιοπρεπής και χωρίς να ζητήσει ποτέ, αυτός και οι μαθητές του, ανταλλάγματα, αμοιβές, εξουσίες, προσκυνήματα και επικάρπιες.

Η συνειδητή ατομικότητα είναι μια επίτευξη, αλλά συμπεριέχεται σε πράξεις κατανόησης και συνεργασίας.

Ο άνθρωπος ξεκινάει με ένα «εγώ», σαν Άρης, στην διάρκεια καταλαβαίνει πως είναι πολλά ασυνείδητα εγώ, αλλά όταν φθάσει στον πυρήνα του εαυτού του, δεν το χρειάζεται πια, γίνεται ένα ‘Ολο.

Γίνεται σφυρηλατημένη ατομική συνείδηση και μπορεί να συνυπάρχει με τους άλλους,διαθέτοντας, εσωτερική αυτοπεποίθεση και γνώμη και κρίση αλλά και ουσιαστική σεμνότητα χωρίς ψεύτικες μετριοφροσύνες, με πνεύμα όμως συνεργασίας, οπότε αποφεύγει να

χρησιμοποιεί καταχρηστικά το εγώ και να το προβάλει….με εμμονή.Με αυτό τον τρόπο δημιουργεί μια διακριτική και σεμνή αορατότητα και προωθεί ένα αέρα πνευματικής εξέλιξης και αρετής.

Συνεπώς δεν μπορεί, ο λυτρωτής του κόσμου, να κάνει τέτοιες δηλώσεις
υπεροπτικής, εμπρηστικής και διαχωριστικής γραμμής, διδάσκοντας την σεμνότητα και την ταπεινότητα με ένα τόσο κραυγαλέο εγώ.

Το  «εγώ» είναι πάντα απαραίτητο για την ανάληψη μιας ευθύνης της πράξης ενός ανθρώπου και όχι για μια δημαγωγική περιαυτολόγηση!

Που αρχίζει και που σταματά η ευθύνη ενός θρησκευτικού ή πολιτικού ηγέτη ή ακόμη και ενός θεού για την συμπεριφορά και τις πράξεις των οπαδών του και των πιστών του;
Ποιο είναι το μερίδιο ευθύνης του;
Ευσταθεί το άλλοθι:
Άλλο τι είπε ο θεός άλλο τι κάνανε οι άνθρωποι, επειδή…. ήταν ελεύθεροι να το κάνουν;
Σε αυτόν τον κόσμο μάλλον ισχύει ο νόμος της αλληλεπίδρασης, η ποιότητα και συμπεριφορά των οπαδών κάποιου εκφράζει σε ένα μεγάλο ποσοστό και την ποιότητα, το επίπεδο του ειδώλου, γιατί «όμοιος ομοίω αεί πελάζει»
Οι άγνωστες δυνάμεις του υποσυνείδητου καθορίζουν το είδος του θεού που πιστεύουμε, τα πρότυπα μας, τους αρχηγούς που εκλέγουμε
και μαρτυράνε πολλά για την ποιότητα και των δύο πλευρών.
Έτσι δεν είναι μόνο δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι αλλά δείξε και το θεό σου , το πρότυπο σου και θα ξέρω πολλά για σένα,
επειδή οι επιλογές γίνονται εσωτερικά και τις περισσότερες φορές ασυνείδητα.
Ο ηγέτης, το είδωλο, που εμπνέει το όραμα μια ιδέας και ενός κινήματος,
βάζει την σφραγίδα μαζί με την γραμμή και τηνγραμμή που χαράσσει.

Και σίγουρα ένας θεός που σχεδιάζει προωθεί και ευλογεί μια θρησκευτική δικτατορία παύει να είναι ουδέτερος, δίκαιος και «άμοιρος ευθυνών».

Δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε το μερίδιο ευθύνης του Ιησού, ενός προσώπου που δεν έγραψε, ο ίδιος τίποτα, που αμφισβητείται και ιστορικά η παρουσία του, αλλά σίγουρα για την μετέπειτα εξέλιξη του κινήματος υπάρχουν αρκετά που μπορούν να ειπωθούν.
Και σίγουρα «από τον καρπό καταλαβαίνεις το δέντρο «και καταλαβαίνεις ότι ο καρπός του Ιησού, είναι ο Αντίνοος, ο χριστιανισμός, ‘ένας θρασύτατος αλαζονικός υπεροπτικός , λαίμαργος μνηστήρας της ανθρωπότητας.
Ο ρόλος των διαδόχων του και μαθητών του Ιησού είναι πλέον διάφανος μετά από μία ομίχλη αιώνων.
Αποφασίζουν να κάνουν εξαγωγή θρησκείας και μανατζάρουν… τον θεό .
Οργανώνουν μια κερδοσκοπική επιχείρηση εκμεταλλευόμενη όλα τα προβλήματα της εποχής τους και την δομούν ιεραρχικά και αποτελεσματικά, στοχεύοντας σε μια παγκόσμια διδακτορία , με το φόβο του Σατανά και την δουλεία του θεού.
Είναι να απορεί κανείς πως οι Έλληνες βρέθηκαν με τον χριστιανισμό πάνω από το κεφάλι τους.
Οι Έλληνες γλεντζέδες, ερωτικοί, σατυρικοί, ενθουσιώδεις, φιλόσοφοι, φωτεινοί, βρέθηκαν με μια θρησκεία που σε θεωρεί ένοχο επειδή γεννήθηκες, μελαγχολική καταθλιπτική,

διαστροφικά ανέραστη, αντιερωτική, αγέλαστη,
και τόσο σκοτεινή και μαυροφορεμένη.
Οι Έλληνες που ακόμη μπροστά στο θάνατο τους γελούσαν και χτενιζόταν όπως οι πολεμιστές των Θερμοπυλών, πως χωρέσανε σε τόση μιζέρια και τόσο στενούς ορίζοντες;
Πως μπλέχτηκαν σε παιγνίδια θεοκρατίας, προσυλητισμού, πουριτανισμού και θρησκολειψίας;
Που παίχτηκε όλη η ιστορία;
Στον οίκτο και στον αυτοοίκτο, που ανήκει στην τέταρτη κατηγορία των μικρών τυράννων.
Λυπήθηκαν, συμπόνεσαν, τον Ιησού, το μαρτύριο του και αποφάσισαν να κουβαλήσουν λίγο από τον σταυρό.
Το ύπουλο σημείο του χριστιανισμού, ήταν η οδύνη του εσταυρωμένου και η συνεπαγομένη ενοχή και συνοδευομένη από τον φόβο.
Με αυτά τα στοιχεία φτιάξανε το κοπάδι των προβάτων και των δούλων .
Το δικαίωμα ζωής και θανάτου, η οργή, ο φόβος και η ανησυχία αλλά και ο οίκτος, είναι τα χαρακτηριστικά , οι μέθοδοι και οι τακτικές που χρησιμοποιούν
οι κατηγορίες των μικρών τυράννων για να σε ισοπεδώσουν.
Οι πολεμιστές ακονίζουν το πνεύμα τους κάτω από τέτοιες συνθήκες και δοκιμάζουν τα όρια τους και τις αντοχές τους.
Ο Αντίνοος χρησιμοποίησε όλες τις μεθόδους, εναλλάξ και ειδικά τον οίκτο και την ενοχή.
Οι υποκριτές, γραμματείς και οι φαρισαίοι, του αντινοικού και μικρονοικού μνηστήρα
σταυρώνουν τον Χριστό και τον ξανασταυρώνουν και θησαυρίζουν από αυτό το εμπόριο
Δεν έχουν ούτε μία εικόνα του Χριστού χαρούμενη, χαμογελαστή.
Αυτοί οι μαυροφορεμένοι ιερείς, του Αντίνοου, ακολουθώντας την τακτική
του «Σκοτώνοντας τα άλογα όταν γεράσουν», έχουν μετατρέψει σε επικερδές φθηνό ριάλιτι την οδύνη και τον πόνο του Ιησού, παίζοντας το… συνέχεια και συνέχεια.
Ο Αντίνοος, φυσικά, συνεργάζεται πάντα με ένα Ευρύμαχο, την διεφθαρμένη πολιτική εξουσία, τρώγοντας και πίνοντας, όπου στρογκυλοκαθήσουν.
Ο Αντίνοος «ελεώ θεού» χρήζει φεουδάρχες, αυτοκράτορες, βασιλιάδες, ευλογεί πρωθυπουργούς, υπουργούς και ο Ευρύμαχος του ανταποδίδει την εξυπηρέτηση, με δωρεές με απαλλαγές και εξουσίες.
Και οι δυο τους πολιόρκησαν επίμονα τον Ελληνισμό, προσπαθώντας να στηριχθούν επάνω του και να τον καπηλευτούν.
Ακόμη και οι δικτάτορες ερωτοτρόπησαν με τον Ελληνισμό, στην προσπάθεια τους να πάρουν λίγη από την λάμψη του.
Ο Αντίνοος μιλώντας για ένα οξύμωρο σχήμα ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, κομμένο και ραμμένο στις επιδιώξεις του και ο Ευρύμαχος, αρχαιολάτρης,
κατασκευαστής της κατ ‘επίφαση δημοκρατίας.
Μιας δημοκρατίας, στην οποία την κληρονομική βασιλεία την έχει αντικαταστήσει η κληρονομική οικογενειοκρατία.
Έτσι έχουμε το φαινόμενο κυβέρνησης μιας χώρας που η εξουσία μεταβιβάζεται στον γιο, στον ανεψιό, στον εγγονό και στη κόρη κάποιου,
ακόμη και στην σύζυγο.
Και παρελαύνουν και αλληλοευλογούνται και μεγαλώνουν τις περιουσίες τους, τις καταθέσεις τους και αλληλοκαλύπτονται .
Όλοι έχουν τους δούλους τους που θα πάνε με το κερί την εκκλησία να προσκυνήσουν και τους λακέδες που θα περάσουν μετά από το γραφείο του γραμματέα του υπουργού για την ΄χάρη.
Αυτό απέχει από την έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Όμως ο χρόνος τους έχει τελειώσει και αρκετοί το γνωρίζουν.
Οι κινήσεις τους είναι πια σπασμωδικές… εγκαταλείποντας το πλοίο.

Καταρρέουν, όπως τα χρηματιστήρια και οι τράπεζες της Ν Υόρκης.
Η κοσμοθεώρηση τους είναι μικρονοική, ελλιπής, φτωχή , ανόητη, πεπερασμένη, αδύναμη να καλύψει τα αιτήματα της καινούργιας κατάστασης που διαμορφώνεται .
Η «παράγκα» που έχουν στήσει σε βάρος των ανθρώπων… γκρεμίζεται .
Η Πηνελόπη, η μεγάλη Κυρία του Ελληνισμού και η ψυχή του,
αρνήθηκε να κοιμηθεί μαζί τους και παρέμεινε πιστή «στο ταίρι» της.
‘Οσο υπάρχουν Έλληνες που σκέφτονται και άνθρωποι που δεν προδίνουν τον εαυτό τους…οι αρχηγικοί μνηστήρες είναι περιπατώντες νεκροί και φαντάσματα, συνοδευόμενοι από τον ψυχομπομπό Ερμή.
Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη πια από Μεσσίες, λυτρωτές και σωτήρες,
και περιφερόμενες μαριονέτες αρχηγών.
Έχουν απομυθοποιηθεί όλοι τους και έχουν ξεσκεπαστεί.

Έχουν απομείνει «γυμνοί’, όπως στο παραμύθι «τα ρούχα του αυτοκράτορα» .
Η έννοια του μόνου αληθινού, αποκλειστικού ,αλάνθαστου
«σούπερ σταρ θεού»,
εγκλώβισε την ανθρώποτητα σε μεγάλα  εγληματικά λάθη  και πλάνες
και προωθήθηκε εσκεμμένα και μεθοδικά!
Στον κόσμο αυτό παρέλασαν πολλά υπερτροφικά εγώ και η ανθρωπότητα έχει ταλαιπωρηθεί από εγωμανείς σωτήρες που θέλησαν να «την σώσουν» επιβάλλοντας την δική τους άποψη για την σωτηρία και καταλήγοντας …Τύραννοι.
Αλλά ούτε μπορούν να εναποθέσουν τις ελπίδες τους τους σε ανίκανες διεφθαρμένες ηγεσίες.

Οι άνθρωποι πια χρειάζεται να αναλάβουν την ευθύνη της ζωή τους , της ύπαρξης τους, να γνωρίσουν το εαυτό τους να γίνουν Κύριοι του εαυτού τους στο εδώ και τώρα και να συνεργαστούν μεταξύ τους αρμονικά για το καλό όλων,
Ο άνθρωπος πρέπει να νιώθει μέρος ενός μεγαλύτερου Όλου
και να θεωρεί τους συνανθρώπους, του πολύτιμους συντρόφους, ούτε πάνω , ούτε κάτω από αυτούς αλλά ίσους… φίλος, σύντροφος
και συνοδοιπόρος τους, σε ένα περιπετειώδες ταξίδι…!

«Εγώ είμαι»
ή

εμείς μπορούμε να γίνουμε
φωτεινά,  διακριτά, συνειδητά αστέρια
 σε… ένα καθαρό ουρανό?
.
ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ
Advertisements

Ο Κύκλωπας …των Ελλήνων Πολεμιστών!

13 Μαρτίου 2009

cyclops

Ο
Κ ύκλωπας και η τύφλωση του:
Η έξοδος… στον ορθολογισμό!
Ο Πλάτων αναφέρει στον Τίμαιο, ότι
οι Έλληνες είναι σαν παιδιά, πάντα νέοι , ζωηροί,ατίθασοι έφηβοι.
Έτσι έχουν τις χάρες ενός παιδιού αλλά και τα προβλήματα ενός ανικανοποιήτου εφήβου.
Οι θεοί των Ελλήνων, οι ήρωες και τα πρότυπα τους, έχουν
ένα χαρακτήρα και ταμπεραμέντο που αντικατοπτρίζει ακριβώς τον δικό τους.
Μια ιδιοσυγκρασία που έρχεται σε αρμονία με αυτό τον ήλιο που λάμπει σε αυτή την χώρα και αυτή την θάλασσα που αγκαλιάζει όλες τις πλευρές.
Εδώ γεννήθηκαν οι θεοί, η φιλοσοφία, η επιστήμη, η εξερεύνηση της γνώσης, η δημοκρατία, οι ήρωες και οι ημίθεοι.
Εδώ ο Απόλλων στήνει χορό με τις μούσες και τις χάριτες, η Αφροδίτη κολυμπάει σε γαλάζια νερά, ο Αχιλλέας οργίζεται με τον Αγαμένονα, ο Θησέας σκοτώνει τον Μινώταυρο, ο Ηρακλής ανεβαίνει στον Όλυμπο και ο Οδυσσέας ταξιδεύει παντού και επισκέπτεται κάθε απρόσιτο ακρογιάλι και μυστηριώδες νησί.
Η πληθωρικότητα, η διασκέδαση, η χαρά, η δημιουργία, ο έρωτας, η γενναιότητα η λεβεντιά, η περιέργεια, η φιλοξενία, ο αυθορμητισμός, ο ερωτισμός, ο ενθουσιασμός
ο στοχασμός, η ευφυΐα, η περιπέτεια, η αμφισβήτηση, το χιούμορ, ο αυτοσαρκασμός, η τόλμη και αγάπη για την ελευθερία είναι από τα μεγάλα προτερήματα της φυλής, που αντικατοπτρίστηκαν και σημαδεύτηκαν από μεγάλες πράξεις και ιστορίες δυνάμεις.
Όμως κάθε πλευρά έχει και την αντίθετη άλλη της…
Όσο μακριά και ψηλά πάει το εκκρεμές από την μια πλευρά άλλο τόσο θα βρεθεί και από την αντίθετη… του σημείου ισορροπίας.
Έτσι έχουμε τον εγωισμό, τον υπερβολικό παρορμητισμό, την φιλονικία, τον ανταγωνισμό, την αλαζονεία, την υπερβολική εκτίμηση των δυνάμεων, την επίδειξη, τον διχασμό, την έλλειψη αβροφροσύνης και διπλωματίας,
τους γκροτέσκους τρόπους, την απειθαρχία, την ξεροκεφαλιά, να αποτελούν την Αχίλλειο πτέρνα σε ένα λαό, που έχει όλες τις προϋποθέσεις, να είναι πρότυπο για την ανθρωπότητα και οδηγός.
Όμως παρ’όλα αυτά τα μεγάλα λάθη και ελαττώματα των Ελλήνων,
…οι θεοί τους αγαπούν.
Όλη η ανθρωπότητα πάντα έχει στραμένα τα βλέμματα στην Ελλάδα και όλος ο κόσμος περιμένει από αυτή μία καθοδήγηση στο αδιέξοδο και να παίξει ένα ρυθμιστικό ενωτικό ρόλο.
Οι Έλληνες όταν κάθονται στην χώρα τους τρώγονται με τα ρούχα τους
και αλληλοεξοντώνονται.
Η περίσσεια της ενέργειας που διαθέτουν, τους οδηγεί σε αυτοκαταστροφικές συρράξεις και ένα αυτοκτονικό διχασμό.
Οι ισχυρές απωστικές δυνάμεις των ομοίων βρίσκουν εδώ στην πλήρη εφαρμογή τους και την περιττή αντιπαλότητα.
Η μόνη λύση για αυτήν την ισχυρή άπωση των ομοίων και την αυτοκαταστροφή, είναι να συγκεντρωθούν όλες οι δυνάμεις σε ένα πυρήνα, όπου επικρατούν οι πυρηνικές δυνάμεις και κρατούν τα σωματίδια ενωμένα.
Αυτό ισοδυναμεί με την δημιουργία κρίσιμης μάζας σε πυρηνικό αντιδραστήρα ελεγχόμενης
σύνδεσης,

Όταν φεύγουν και ταξιδεύουν μεταμορφώνονται σε Οδυσσείς και μεταλλάσσουν τα ελαττώματα τους σε απαράμιλλες αρετές.
Γίνονται πειθαρχημένοι, καταλαμβάνουν θέσεις, προνόμια και διαπρέπουν.
Μερικοί τόποι τους διεκδικούν και δεν τους αφήσουν τα επιστρέψουν προσφέροντας τους σχεδόν τα πάντα.
Οι Έλληνες έχουν ένα Οδυσσέα μέσα τους, στο DNA, εν δυνάμει, έτοιμο να πεταχτεί σε απρόοπτη στιγμή και να καταπλήξει τους πάντες, απρόβλεπτα, πετώντας τα ρούχα της ζητιανιάς και της εξαθλίωσης και διεκδικώντας την χαμένη του αξιοπρέπεια και τον κόσμο που αγαπά.

Τα παιδιά του Απόλλωνα, του Ήλιου του Ανίκητου, με το ατίθασο πνεύμα τους και το παράτολμο,
ποτέ δεν προσκύνησαν θεούς, ούτε είχαν διανοηθεί την εικόνα της ζητιανιάς και επαιτείας
να παρακαλάς ένα θεό σερνόμενος και γονατιστός.
Οι Έλληνες, τους θεούς τους αγαπούσαν, τους συμβουλευόταν τους σεβόταν, τους τιμούσαν, τους αμφισβητούσαν κι’όλας, τους εναντιωνόταν, συζητούσαν μαζί τους και συντρώγαν μερικές φορές και σκεφτόταν μαζί τους.
Δεν τους φοβόταν, τους στόλιζαν με χρώματα, με αγάλματα, φτιάχνανε ιστορίες και μύθους

και …»παίζαν» μαζί τους.
Η σχέση του Έλληνα με τους θεούς είναι μια μοναδική σχέση ανθρώπου με το Θείο.
Οι Έλληνες προσευχόταν με τα χέρια ψηλά, το κεφάλι όρθιο, το βλέμμα στον ουρανό και την ψυχή περήφανη.
Η σχέση τους με το θεό είναι
μια σχέση ερωτική, δημιουργική και το κυριότερο χαρούμενη, παιγνιδιάρικη, ανυψωτική.
Είχαν τις ιστορίες τους, του μύθους, αλλά όλοι κατανοούσαν τον αφηρημένο πυρήνα και την αλληγορία των μύθων, και τις χρησιμοποιούσαν σαν οδηγό πλοήγησης.
Τα τρομερά παιδιά , των Ελλήνων, βγάζουν την ανθρωπότητα από την πρωτόγνωρη σπηλιά του Κύκλωπα και τύφλωνουν τον γιο του Ποσειδώνα.
Αχρηστεύοντας το Τρίτο μάτι και την αταβιστική ικανότητα των «πρώτων»
πρωτόγονων ανθρώπων θα χαράξουν τολμηρά μια νέα εποχή βασισμένη στο ορθολογισμό και την λογική σκέψη, βάζοντας τα θεμέλια της επιστημονικής σκέψης.
Οι άνθρωποι θα βγούν από την πρωταρχική μήτρα του πρωτογονισμού και όλος ο κόσμος μαθαίνει το κατόρθωμα τους, που οι ίδιοι το φωνάζουν, επισύροντας την οργή του θεού.
Εγώ είμαι ο Έλληνας Οδυσσέας , ο βασιλιάς της Ιθάκης,
ο άνθρωπος, που τολμώ να σκεφτώ, να χρησιμοποιήσω το μυαλό μου και να φθάσω την λογική στα όρια της.. .!
Από και μετά παύουν να είναι …»ο Κανένας».
Θα είναι πάντα, «Οι Έλληνες», διάσημοι σε όλη την γη, αλλά, ο
Ποσειδώνας θα τους δοκιμάσει σκληρά γι αυτή… την επωνυμία.
Ώσπου έρχεται μια μέρα που η ομίχλη ενός Ποσειδώνα, τους στέλνει μαζί με τα άγρια κύματα που θα σήκωνε, και την εμφάνιση μιας ποσειδώνειας Ιχθυακής θρησκείας που θα τους τυλίξει στην πλάνη, στην ψευδαίσθηση, στην απάτη.
Τους παγιδεύει και τους βάζει σε μεγάλους μπελάδες και περιπέτειες,
Τις περιπέτειες του Ελληνισμού!

Όταν εμφανίστηκε ο χριστιανισμός, ο αρχαίος κόσμος ήταν εξαντλημένος και εξουθενωμένος από τους συνεχείς πολέμους και την έλλειψη ειρήνης.
Ο Πελοποννησιακός πόλεμος είχε αφήσει απροστάτευτη την Ελλάδα και την είχε αποδυναμώσει.
Οι Έλληνες πλήρωναν τα μεγάλα τους ελαττώματα και δοκιμάζονταν σκληρά μέχρι να τα κατανοήσουν.
Η νέα θρησκεία ήρθε με την μορφή «προβάτου», μιλώντας για ειρήνη και αγάπη σε ένα κόσμο εξαθλιωμένο που εκείνη την εποχή το είχε τόσο ανάγκη και το χρειαζόταν.
Οι Έλληνες αγκάλιασαν την καινούργια κοσμοθεώρηση και φιλοσοφία.
Η αγάπη τους για τον στοχασμό και το καθήκον της φιλοξενίας τους, αλλά και η παιδική αφέλεια τους οδήγησε… στο μοιραίο λάθος.
Αγκάλιασαν μια φιλοσοφία, συμπαραστάθηκαν πονόψυχα σε ένα εσταυρωμένο, κοιμήθηκαν με τον καλεσμένο ξενόφερτο και ξύπνησαν με ένα αδίστακτο μνηστήρα στο κεφάλι τους, πριν το καταλάβουν.
Ένα μνηστήρα αρχηγικό, ραδιούργο, αντινοικό, θρασύ, που θα έπαιρνε την πρώτη θέση στο τραπέζι, απόντος του Οδυσσέα, που είχε φύγει για καινούργιους πολέμους, και θα πολιορκούσε επίμονα την Πηνελόπη, την ψυχή του Ελληνισμού, με ένα συνεχές φλερτ, κάνοντας και δώρα μερικές φορές, αλλά μη μπορώντας ποτέ να την κατακτήσει και να ενωθεί μαζί της.
Η Πηνελόπη «διαμένει» σε Υψηλά δωμάτια, που θα παραμείνουν απρόσιτα για αυτόν
και ερμητικά κλειστά.

Ο Ελληνισμός είχε παγιδευτεί στα πλοκάμια μιας αδίστακτης επιχείρησης και θάμενε πολύ χρόνο εκεί παγιδευμένος και υπνωτισμένος.
Οι συγκυρίες βοήθησαν τον χριστιανισμό να επιβληθεί εξυπηρετώντας τα σχέδια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας που …τον προώθησαν.
Στρώσαν το κάθισμα και δώσαν στον Αντίνοο …την πρώτη θέση.
.
Έλληνας, Έλληνας ή …Ούτις?
.
ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ

Αρέσει σε %d bloggers: